Kumano Kodo

Eergisteren, woensdag 5 februari zijn we met de laatste wandeltocht begonnen: de Nakahechi, die net zoals de Ise-ji 1 van de tochten van de Kumano Kodo is.

In Kii Katsuura stonden we voor de keus: wandelen of de beroemde tonijnveiling aldaar bezoeken. Mariet wilde daar graag naar toe dus ben ik in mijn eentje aan de wandeling begonnen.

Begaanbaar….. de afstand is 14 km, geschatte tijd (volgens het boekje: 7 – 9 uur). In totaal was het 1260 meter klimmen en 930 meter dalen. Ik deed er iets meer dan 9 uur over.

Een gedeelte van de tocht is Moja-no–Deai, de verblijfplaats van de doden. De traditie vertelt dat je hier een gestorven dierbare kunt ontmoeten die uit de tegenovergestelde richting komt. Zodra je echter deze figuur aanspreekt verdwijnt hij.

Bergen worden hier al eeuwenlang gezien als de plaats waar de grens tussen de doden en de levenden vervaagd.

Na dit gelezen te hebben en verder wandelend in dit gebied waar de bomen in nevelen zijn gehuld, kwamen bij mij herinneringen aan gestorven dierbaren omhoog. Ook een vorm van ontmoeten.

Het pad was moeilijk begaanbaar. Dit is moeilijk op een foto vast te leggen. Verzwarende factoren zijn op het pad: bijna constant klimmen of dalen, vaak langs een steil pad, waar stenen op liggen, die waarschijnlijk ooit een keurige trap vormden, maar nu onregelmatig liggen. Tussen die stenen liggen boomwortels, die omdat het zacht regende spiegelglad werden.

En tenslotte het beeldige mos…. Hier levensgevaarlijk als het regent.

Toen ik dacht aan een afdaling te gaan beginnen kwam ik een man tegen die zei dat het zwaarste klimmen nog moest beginnen. (En toen had ik het eigenlijk al bijna gehad). En hij zei ook ‘take your time’. Ik kon niet anders.

De afdaling van ruim 800 meter ging over 5 km. Regelmatig stond er een bord ‘slippery, take caution’. Geen idee op welk gedeelte dit sloeg. Ik vond het overal slippery.

In de minshuku aangekomen wilden ze (Mariet en de eigenaar) me al gaan zoeken. Gelukkig niet nodig. En een heerlijke onsen stond op me te wachten.