Lost in translation

Translation.. In ieder geval lost in time. En ook Bill Murray, de hoofdpersoon uit de film Lost in translation is hier niet. Ik ben (op dit ogenblik) precies 25 uur geleden van Schiphol vertrokken en kwam hier in Osaka via Hong Kong met 8 uur tijdsverschil aan.

In Hong Kong waren er oorspronkelijk 50 minuten om over te stappen, maar omdat het vliegtuig met een half uur vertraging vertrok werd het krap. Op papier….leek het zo overzichtelijk, landing en vertrek in dezelfde terminal 1. Die bleek echter net zo groot als heel Schiphol. Gelukkig stond er een medewerker van het vliegveld op ons (2 Japanse en 1 Nederlandse vrouw) te wachten; we hadden 5 minuten voor een tocht over het vliegveld en de security check en de man bleef maar bellen en tegen ons zeggen dat we op tijd zouden zijn. Hij bleef kalm…Ik was de laatste die het vliegtuig binnen ging en de deur ging meteen achter mijn rug dicht. Toen werd ik weer kalm.

Omdat ik eigenlijk verwacht had het vliegtuig niet te halen (de volgende vlucht zou pas ‘s avonds gaan), heb ik hier op het vliegveld een kamer in zo’n cabine hotel geboekt. De ‘kamer’ bestaat uit een groot matras met een soort vensterbank waar een kluisje in is verwerkt, aan het plafond hangt een tv, en er is een enorm bad met een grote hoeveelheid aminities (alles wat je nodig hebt bij het schoonmaken in de ruimste zin des woord). Alles is hier heel schoon (bij de wasbakken hangt een briefje of we de drops weg willen vegen to comfort de ander gasten, tissues hangen hierbij) en om je te verplaatsen zijn er weer voor de verschillende plekken de verschillende slippers.

Op het vliegveld heb ik een Japanse simkaart gekocht, geld gewisseld en de bus voor morgen, naar Tokushima uitgezocht. Verder de rest van de dag doorgezet qua jetlag, wat gegeten (na 2 keer een ontbijt in de vliegtuigen was het avondeten wel een overgang) , uitgebreid in dat zalig warme water gelegen en nu schrijf ik in ‘mijn cabine’ dit. Het is hierbinnen bloedheet, ik had voor het vliegtuig een spionageroman uit de koude oorlogstijd meegenomen en door die bloedhitte en dat boek voel ik me eerder in Moskou dan in Osaka.

Maar ik ben er! Alles is bekend en toch weer anders.

En nu maar proberen te slapen.