Naar Bando

Bando ligt in een buitenwijk van Tokushima en daar ligt de eerste tempel: Ryozenji temple.

Ik ben met de bus naar Tokushima gegaan, de weg voerde over mooie, enorm lange bruggen maar omdat ik in gesprek raakte met een Amerikaanse vrouw die met een Japanner is getrouwd en hier al 35 jaar woont heb ik in het geheel niet opgelet en geen foto’s gemaakt.

Ze kwam net uit Amerika en we spraken over Trump (natuurlijk….). We bleken wederzijdse kennissen te hebben, ze is bevriend met de Amerikaanse mannen die zo’n 35 jaar geleden als buitenlanders met de henro zijn begonnen. Ik heb met 1 (10 jaar geleden) een paar dagen gewandeld en we hielden sindsdien contact, de andere 2 ken ik alleen via Facebook. Ze zijn alledrie een andere weg ingegaan, maar wel nog steeds in nauw verband met de henro. Zo gaat dat in 35 jaar.

In Tokushima heb ik wat gegeten, geld opgenomen (waarschijnlijk duurt het een poos voordat ik dat weer kan) en nam de trein naar Bando.

We spreken maar niet meer over de vergrijzing in Japan…. (Mijn haar begint trouwens ook te vergrijzen). Er zijn hier erg oude ryokans en minshuku’s (kleine herbergen voor de pelgrims) die al heel lang door een in onze ogen bejaarde worden beheerd. Sterft die bejaarde dan gaat de minshuku’s dicht.

Zo’n 15 jaar geleden leidde ook Shikoku een kwijnend bestaan. De overgrote meerderheid van de bevolking bestond uit bejaarden. (zoals in Japan op veel plattelandsgebieden). Dat is o.a. door de opbloei van de pelgrimstocht gekeerd. Steeds meer westerse wandelaars en iedereen is blij. Er gaan steeds meer herbergen weer open. Zolang het maar geen Camino of Kyoto wordt. Ik heb het eerste bordje met de dwingende vraag het afval mee naar huis (?) mee te nemen al zien hangen.

Dit huis staat tegenover de kapsalon ‘re-style‘, what’s in a name nietwaar? Het huis dankt dit vakwerk aan het German House, een museum dat is gebouwd op de plek waar een kamp voor Duitse krijgsgevangenen in de 2e WO stond, dit German House is nu een museum en is aan hen gewijd. Ze kregen contact met de bevolking en traden met een soort symfonieorkest op. Van hen hoorde de bevolking van dit eiland van dit gesloten land voor het eerst Mozart. Het moet een enorme ervaring voor hen geweest zijn.

Op de toegangsweg hangt een vlag met herzlich wilkommen erop. Zomaar opeens een Duitse tekst! Ik ben er nu 3 keer langsgelopen en ben er ook nu niet in geweest.

En dit is de toegangsweg naar mijn ryokan voor vannacht. De camera heeft er wat meer licht bijgedaan, in werkelijkheid was het donkerder en mysterieuzer. De lantaarns staan er omdat de weg naar een Shinto schrijn gaat. Dat zou weer klimmen worden. Maar ik hou het voor gezien vandaag en ben naar mijn ryokan gegaan. Daar meteen in een warm bad en hierna een maaltijd vol met visjes, sojasausjes enz. Het is nu 9 uur plaatselijke tijd, ik denk niet dat ik Eva van gisteren haal. Morgen is er weer een dag.