Een wandeling door een kerstkaart naar Shosanji

Dit is Chiba Shigeaki-san, de eigenaar van ryokan Yoshine, waar ik de afgelopen nacht sliep. Hij werkt al 20 jaar in deze ryokan. Ik vroeg hem naar de henro: ‘Shigeaki-san, is er veel veranderd in die 20 jaar?’ ‘Veel is hetzelfde gebleven en veel is er veranderd, maar de henro’s blijven komen.’

De ryokan staat aan de voet van een berg, en die berg (938 m) moet ik over om bij Shosanji tempel (706 m) te komen.

Bij het wakker worden regende het, dus vertrok ik gehuld in plastic met twee rijstballen van Shigeake-san in de rugzak op weg naar de tempel. Direct nadat je een voet buiten de deur heb gezet begint de klim. Na 2 uur ging de regen over in natte sneeuw en na 3 uur bleef deze liggen.

Op de top van de berg staat een standbeeld van Kobo Daishi, het doemde in de sneeuwbui op.

Hierna ging de tocht naar beneden, want de tempel ligt op de volgende berg: Shosanji. Het is weer een nieuwe ervaring: dalen over met sneeuw bedekte spiegelgladde tegels.

Ik liep ondertussen met 3 andere Japanse vrouwen, de oude vrouw (75) van gisteren en met twee jonge vrouwen. Ze spraken alleen Japans, maar zo glibberend in de sneeuw kun je elkaar ook helpen, zonder woorden.

We kwamen na 6 uur (12 km) redelijk uitgeput bij de tempel aan. Na het luiden van de bel en het reciteren van de Hartsutra (in het Japanse gebedenboekje is hij in oude karakters gedrukt, met (Chinese) karakters die nu nauwelijks meer worden gebruikt) dronken we heel aards een kopje koffie (uit de automaat: hete koffie in een blikje) en aten we de laatste rijstbal op.

Het allermooiste van deze tempel vind ik de cederbomen vlak na de toegangspoort.

En toen moesten we nog 5 km verder, diep het dal in naar de volgende slaapplek.

De sneeuw was weg, het glibberen bleef.

Om half 5 kwamen we aan bij Sudachi-an en de eigenaar bood ons aan ons naar het plaatselijke badhuis (met hete waterbronnen) te brengen. Dit was een weldaad voor mijn spieren en gewrichten. Ik heb er een half uur in gelegen.