De laatste dagen in de bergen

Vandaag, 10 februari moest (nee wilde) ik in een ruk door bekkakutempel 3 bezoeken. Het was moeilijk geweest dit te plannen. Heel lang was er een ryokan vlak voor de plek waar het pad naar boven ging. Want Jigenji ligt op 600 meter hoogte. Maar die ryokan is dicht. Ik had nu bedacht vanaf die heerlijke slaapplek van gisteren in een ruk door te lopen naar Jigenji en dan te slapen in de dichtst bijzijnde ryokan. Nou ja, het is gelukt maar alle boekjes adviseren niet voor niets alleen hier een dag voor uit te trekken. Maar ik wilde weer eigenwijs zijn. Heen was het 15 km (waarvan de laatste 5 omhoog klimmend over onmogelijke paadjes) terug ongeveer net zo veel omdat ik over de weg terug wilde, waarbij ik even bang was in een ander dal te zijn uitgekomen.

Jigenji zelf is een wat verlaten, weinig inspirerende tempel. Maar wel met prachtige uitzichten.

Toen ik op de terugweg eindelijk vlak bij mijn nieuwe slaapplek kwam, kwam er een vrouw met een telefoon op me af. ‘Waar slaapt u’, vroeg ze me via de vertaal app. Toen ik haar antwoordde keek ze een beetje teleurgesteld. Ze had me graag naar mijn ‘hotel’ willen brengen, maar dit was veel te dicht bij! Dat was weer zo aardig, zo goed om mee te maken.

En vlak voor mijn ryokan was deze vrouw aan het werk. Japan is op veel aspecten een land van contrasten. Ze hebben machines om jonge rijstplantages keurig op een rij te planten, en deze vrouw oogst met de hand de groente.

Ik heb alweer een fijne ryokan. Hij wordt gerund door twee jonge mensen en aan allerlei kleine aspecten zie je dat deze ‘modern’ is. Zo kreeg ik zwarte thee met een vleugje earl grey bij het eten en het eten bestond sowieso uit gerechten die ik niet ken. En geen rijst! Die zat in de pap (linksonder). En het was weer heerlijk.

Zo, de was is weer klaar, de iPad bijna leeg en het is al half negen……ik ga op bed (dit keer weer op de grond) de kranten lezen, ik loop 4 dagen achter. Morgen wacht me weer een klim.