De laatste henro dagen

2 maart vertrok ik weer van het River and Mountain retreat. Voor me liepen de ‘twee Denen’, die ik al in de eerste week was tegen gekomen en daarna om de 3 a 4 dagen weer. Soms sliepen we in dezelfde ryokan. Het zijn jonge jongens, bergbeklimmers en bloed serieus in de tempels, ofschoon ze niets van het boeddhisme weten. (vertelden ze).

Ik zou ze deze dag nog 1x voor het laatst bij tempel 39 zien. Daar moest ik nog 6 km verder naar Sukumo lopen, ‘Will you walk with us a cross the Mountain?’ Vroeg er een. Omdat het stroomde van de regen had ik al besloten dit laatste stuk langs de weg te gaan.

Het is nu echt voorjaar en via een vernuftig irrigatie systeem staan in een mum van tijd de rijstvelden onder water.

Iedereen (de Japanners dan) juicht omdat er regen komt. Hoe droog alles staat is aan deze dam te zien, er kan tot 100 meter hoogte water staan, ooit bereikte het een hoogte van 94 meter. Het ziet er uit alsof het water nu nog geen meter hoog staat.

Jizo bij de toegangsweg naar Enko-ji, tempel 39.

Het is een mooie tempel maar gezien het weer (het regende en waaide) en mijn ‘staat’ (ik had hier al 20 km gelopen), heb ik deze tempel vlug bekeken.

En dan eindig ik met deze twee lieve mensen. 6 weken geleden belde ik hen op om in mijn zeer gebrekkige Japans in hun minshuku te reserveren. En daar stond ik nu dus als een verzopen kat en klopte aan de deur. ‘Maruga’? Vroeg de man, en na mijn ja, ‘Oranda’ (vroeg hij nog, voor de zekerheid), werd ik als de verloren dochter binnen gehaald. Mijn poncho werd in de schuur opgehangen, mijn schoenen gevuld met kranten. En de kraan van het bad (40 graden, heerlijk voor de spieren) werd open gezet. Toen ik uit het bad kwam en hoopte het eten nog te kunnen halen, vroeg de vrouw of ik matcha thee wilde drinken. Ze liet me foto’s zien, ik dacht een verkooppraatje voor de buren die een matcha thee shop hebben. Ik had er geen puf voor.

De volgende ochtend na het ontbijt kwam ze aanzetten met een kom met matcha en het daarbij behorende kwastje waarmee je moet roeren. Ze wilde me dus alleen maar een kopje matcha thee geven.

Intentie, (zoals Niko van ZenAmsterdam altijd zegt) het gaat om de intentie. Intentie gaat nog boven hoe het is, of wat je ervan vind. Er gaat veel mis in de communicatie tussen mij (en ongetwijfeld iedere andere toerist) en de Japanner. Maar als de intentie er is dat we beide het goede, leuke enz willen en als de intentie er is dat we erop vertrouwen dat ‘de ander’ dezelfde intentie heeft…. Dan kom je ‘s ochtends met dat kopje matcha thee en dan drink je dat kopje, na het ontbijt (visjes, miso soepje, net geen rauw ei) op.

Mijn voeten stoppen nu (misschien voor nu, even) met de henro. Ik blijf nog een kleine veertien dagen in Japan, daarover later meer.