Onderweg (vervolg)

Laat ik beginnen met nu, het is zaterdagmiddag 2 november, 4 uur en ik heb zojuist de was opgehangen.

De was heeft vandaag de kamer met het mooiste uitzicht.

Woensdag 30 oktober hebben we de tempels van Kochi bezocht.

Het pad naar tempel 29 is als een kathedraal.

De tempel heeft een prachtige tuin met haiku’s (die we niet konden lezen, maar toch mooi zijn) en er is een mostuin.

De mostuin.
Een Haiku.
Tempel 30 lig naast een enorm groot Shinto complex.
De schrijn is om een oude boom gebouwd, voor de boom-kami?

Donderdag 31 oktober vertrokken we uit Kochi.

Spitsuur.

Tempel 31 lag weer op een heuvel…..en het uitzicht was weer prachtig.

Precies op de goede plek stond daar een fotogenieke boom.

In het stempelbureau van de tempel kwam ons een bruidspaar tegemoet. Ze zouden gaan trouwen volgens (Shinto? Boeddhistische?) rituelen, want ze overhandigden een officieel uitziend papier aan de dame van het stempelbureau en wilden daarna natuurlijk voor ons poseren.

De pagode van Chikurin-ji (het is een belangrijke tempel)

Het lijkt heel voorzichtig herfst te worden. Dit merken we nog niet aan de temperatuur, het is al dagen rond de 25 graden in de zon wel te verstaan, ‘s ochtends als we om 8 uur vertrekken is het fris, maar zodra de zon schijnt wordt het warm, de zon heeft hier rond eind oktober nog veel kracht.

Na tempel 31 moesten we weer naar beneden en daar troffen we een groep kleuters aan die enthousiast allerlei spullen verzamelden. Dit begrepen we natuurlijk direct. Voor de herfsttafel! Het was weer een onmogelijk pad, maar de kleuters klommen over de stenen alsof ze op straat liepen.

De kleur van de petjes geeft de groep aan.

Na tempel 31 (ik blijf de nummers noemen omdat sommige volgers dit met een kaart van Shikoku doen waar de nummers op staan. Ik denk dat wordpress wel kan werken met een ‘interactieve’ kaart, maar ik kan het niet). Maar goed na 31 kwam 32 dus, en weer ging het pad door een bamboebos, en weer was dit zo mooi!

En de stammen zo lang!
Uitzicht met Kobo Daishi vanaf tempel 32.
En zowaar enkele bladeren in herfstkleuren.

Hierna liepen we door naar tempel 33.

Hier was het duidelijk: geduld is een schone zaak.

We sliepen in de ryokan tegenover de tempel, de ryokan waar ik 3 jaar geleden ook sliep. Ik stond nog in het boek!

Vrijdag 1 november. De volgende dag ontstond er wat gedoe over het vervolg. We moesten onze plannen wijzigen. De eerstvolgende slaapmogelijkheid bleek 30 km verderop te zijn en de eigenaar van de ryokan stelde daarom voor de eerste 8 km in een taxi af te leggen. De taxischauffeur was erg chagerijnig dus helaas, we hadden geen zin om een foto te maken. (De taxi’s zijn hier beeldig….smetteloos wit ingericht, met kanten kleedjes, soms heeft de chauffeur witte handschoenen aan, enz.)

Een groep buspelgrims om 8 uur in het mooie ochtendlicht bij tempel 34.

Enkele weken geleden alweer, ook als je ‘alleen maar loopt’ gaat de tijd snel, enkele weken geleden dus kwamen we een paar keer een Nederlandse vrouw van onze leeftijd op een fiets tegen. En dan spraken we wat met elkaar. Groot was onze verbazing toen we over een brug liepen en aan de overkant van de snelweg een fietser enthousiast naar ons zwaaide.

Onze schaduwen op de droge rivierbedding.
Verpletterend blauw!

Maar goed, de fietser. Zou dat haar zijn? Ze bleef maar zwaaien. Na de brug kwam een stad waar we koffie wilden drinken, leuk! kon ze mee, even bijpraten. En zo dachten we ook, ze schoot niet echt op, zo op de fiets.

Tja, oordeel niet te snel!

Het was een jonge man die even met ons mede-henro’s wilde praten en natuurlijk ook met ons op de foto wilde. We kregen een soort chocolade reep van hem. Ik gaf een mandarijntje terug. ( we hadden gisteren twee enorme zakken fruit van iemand gekregen, een zak mandarijntjes en een zak kaki-fruit. Van dit laatste kon ik nog net 2 stuks uithalen en de rest terug geven).

Tempel 35 lag weer op een berg.

Zandzakken langs de weg.

Ik denk dat deze zandzakken het water, dat bij zware regen onherroepelijk als een rivier van de berg af komt stromen, enigszins in banen moeten leiden.

Elke plaats heeft zo zijn eigen straatverlichting.

En tenslotte kwamen we bij een Lawson vanwaar we de man van de volgende slaapplaats moesten bellen, want hij zou ons komen ophalen. De slaapplaats was niet veel (maar dat is nu alweer geschiedenis). De man reed een beetje wild over de weg, hij haalde nog iemand op (bij een andere Lawson) en bracht ons toen naar de slaapplek. Daar lieten we de rugzak achter en bracht hij ons naar tempel 36! De service stond in schril contrast met de slaapplek.

Tja, dat pad bij tempel 36.

Vorige keer vroeg ik hier aan de dame van het stempelbureau naar het pad van mijn hotel (nu helaas gesloten). Ze wees naar achteren. Ik op pad. Het was op het einde van de dag en ik had het wel gehad voor die dag. Het pad werd steiler en steiler en ik durfde niet meer terug dus klom Ik maar door in de hoop op een breder pad of een weg uit te komen. Dat brede pad kwam en toen ik dat een kwartier had gevolgd kwam ik bij de weg: afgesloten met een groot hek. Ik weer terug de andere kant op, hoe kwam ik hier uit? Uiteindelijk bereikte ik een hek dat open stond en de weg waar een auto met een man stopte. Hij vroeg waar ik heen ging. Maar ik dacht, ‘ik ga niet bij een man alleen in een auto’ dus liep door. Een auto met een echtpaar stopte, en ik liet me in de auto vallen, doodop. Bij het hotel aangekomen stond daar de man van de eerste auto te wachten. Bezorgd!

En nu stond daar die behulpzame man van de slaapplek op ons te wachten om ons weer terug te brengen.

Foto van de opkomende zon (uit de rijdende auto genomen).

Vandaag, 2 november dus, bracht hij ons om half 7 naar de steiger van de ferry.

Wij moesten een uur varen naar de startplaats van die dag.

En vandaag hebben we alleen maar 1 van de ik noem het ‘tussentempels’ bezocht, bangai tempel 5.

Hier vraag ik de weg.
Uitzicht vanaf de tempel.

Hier zit Mariet onderaan de tempeltrap en ze bestudeert de route. Ze heeft een broodje gegeten en wat bleek, toen ik naar boven keek na het maken van de foto? Daar zat een aapje te kijken en te wachten ……….een broodje!

Hier rent het weer weg.

En toen waren we weer bij de oceaan.

En ik ga ‘ns kijken of de was al droog is.

3 Replies to “Onderweg (vervolg)”

  1. Ha marga,
    Zo mooi om jouw verhalen te lezen en je foto’s te zien.
    Sinds woensdag ben ik weer terug en begin nu wat bij te komen van de jetlag en van de mooie maar intensieve reis.
    We zijn vaak bij elkaar in de buurt geweest, en was heel leuk geweest om elkaar te ontmoeten, maar dat zat er niet in.
    Ik ga jouw verhalen verder lezen en wie weet ga ik ook lopen in Japan en op die manier Japan verder leren kennen,

    heel veel groeten van Jose

    Like

    1. De indeling van het overzicht van het blog is veranderd en nu blijk ik een aantal berichten gemist te hebben, waar onder die van jou! Hebben jullie een mooie reis gehad? Vastwel he? Ik zie af en toe berichten op het facebook van Maarten. Groetjes, Marga

      Like

      1. O, fijn dat je het nu leest.
        De reis was fantastisch mooi, net een droom, nu ik weer terugben bijna onwerkelijk.
        Maarten en Arnoud zetten mooie impressies op Facebook,

        groepjes van Jose

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s