Herfst! De bomen juichen, herfst!

Maandag 18 november. We vertrokken om half acht uit Ikadaya.

De herfstkleuren sprongen me tegemoet.

En dit bleef zo, het was vandaag een wandeling door bossen met onwaarschijnlijk mooie kleuren. Alsof er iemand met een pot verf langs was gegaan.

‘Ik had een hutje in het bos.’
In bewondering.

Het pad ging, hoe kan het ook anders weer omhoog naar een pas van 600 meter en daar in een henro hut lag een boek met een bericht van twee bekenden.

Ik zat met Laura en Ingrid op Japanse les.
Vlak voor de pas.
Een altaartje langs de weg.

Het pad ging weer door een bos.

En zo kwamen we uiteindelijk in Kuma Kogen aan, waar we in het hotel onze rugzak achterlieten en nog net voor het donker werd en de bui los zou barsten tempel 44: Daihoji wilden bezoeken. Maar toen we uit het hotel stapten regende het al hard. En zo kwamen we drijfnat bij de tempel aan. Daar was ook alles nat.

Ook in de regen is de kleuren-hemel boven de tempel prachtig.
Jizo.
Kannon Bosatsu.

Dinsdag 19 november werd het nog mooier. In totaal 29 km liepen we heen en terug naar tempel 45: Iwayaji. Heen liepen we weer over de bergen.

Het pad ging soms steil omhoog en dan weer omlaag. Het was vandaag droog en bewolkt. Dus was het wachten op de zon voor nog mooiere foto’s.

Tempel 45 ligt halverwege een bergwand. Kobo Daishi ‘kreeg’ deze tempel van een vrouwelijke kluizenaar. Hij maakte daarop twee beelden en door 1 hiervan in een grot te zetten maakte hij de hele berg heilig. (Dit lijkt me duidelijk een poging tot samenwerking met -, of overname van het Shintoisme, volgens dat geloof zijn bergen heilig)

Bij de grot staat een kleine tempel.

Maar wij moesten verder afdalen en tijdens de laatste en definitieve afdaling liepen we langs prachtige, enorme bomen.

Overal langs het pad stonden kleine beeldjes.
Uiteindelijk bereikten we de toegangspoort.

Ik heb, geloof ik, precies dezelfde foto 3 jaar geleden in de lente gemaakt en ik blijf die poort zoals hij daar ligt mooi vinden.

De tempel zelf schitterde in de herfstkleuren.

Terug naar Kuma Kogen zijn we langs de weg gegaan. Deze voert tussen hoge bergen die allemaal met prachtige kleuren bedekt waren.

Een klein stroompje.

Nou ja, ondanks dat de zon soms maar heel even scheen, zijn we telkens maar door gegaan met het nemen van foto’s, ik voelde me als Alice in Wonderland, het was prachtig.

2 Reacties op “Herfst! De bomen juichen, herfst!”

  1. Vandaag fietste ik door de bossen naar Zeist en later weer terug, en werd zo blij van die mooie bomen en kleuren, ook hier, en na Japan ben ik ze nog mooier gaan vinden.
    Maar soms ben ik wel een beetje jaloers als ik je foto’s zie en verhalen lees!

    Veel groetjes van José

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s