Ballade over de voetpaden in Vastmanland dl. 3
wie gaven vorm aan het pad?
kolenbranders? vissers?
hout sprokkelende vrouwen met magere armen?
de vogelvrijen, schuw en grijs als het mos, nog in hun dromen
met het bloed van de broedermoord aan hun handen?
allen en niemand
we maken het samen
ook jij op een winderige dag
als het vroeg of laat op aarde is
we schrijven de paden
en de paden blijven bestaan
En de paden zijn verstandiger dan wij
en weten wat wij zouden willen weten

Hier gaat het pad (linksonder in de hoek) steil omhoog. Ik moest soms met mijn handen en voeten klimmen. Eenmaal boven op het klif ging het een poosje redelijk vlak.

Het pad ging vandaag door een militair oefenterrein. Dit is alleen in de weekenden te gaan, de andere dagen van de week is het streng verboden toegang. Ook nu is het pad met een soort gele paaltjes aangegeven.

En van die gele paaltjes….. dat is maar goed ook want er kwam een enorme mist op. De gele paaltjes doemden op uit de mist, net als de andere wandelaars, de kliffen en een verdwaald schaap, maar de paaltjes wezen de weg.
Tot 2 uur ben ik doorgegaan, soms enorm steil en lang omhoog, soms weer naar beneden. De mist bleef. Om 2 uur kwam ik in Kimmeridge Bay. Dit was het startpunt van een hardloopwedstrijd over de kliffen, ook de hardlopers liepen met wandelstokken. (je moet wat doen op een vrije zaterdag). Op dit terrein stonden daarom koffie- en eettentjes. Mijn eerste pauze. Koffie! Omdat de mist bleef (en daarmee het uitzicht weg bleef) besloot ik over land naar Corfe Castle, waarvan we dachten dat ik daar een hotel had geboekt, te gaan. Verwarring alom en geen hotel. De man van het gedachte hotel bracht ons naar een ander hotel, vanwaar we morgen weer vertrekken op weg naar Poole.

En ik hoefde niet te lopen naar Corfe Castle. Ik had onderweg verschillende keren met een medewandelaar ervaringen uitgewisseld (over de mist, brexit, het pad, wat te doen na dit pad enzovoorts, alles waar je zoal over praat als je in de mist loopt) en hij werd door zijn vrouw met auto opgewacht en ze vroeg of ik mee wilde rijden.

Hai Marga,
Weer even een signaal van mij, om je te laten weten, dat ik je nog steeds volg.
Je beleeft veel en nu weer een pad met kliffen, dat je uitdaagt, maar je vind altijd weer weldoeners onderweg!
Veel groetjes van José
LikeLike
Gelukkig wel! ( van die weldoeners). De paden zijn erg mooi, maar best zwaar. Nog 1 dag te gaan, maandag weer naar huis.,groetjes, Marga
LikeLike
Dat was een geluk bij een ongeluk, die auto. Blijft mooi die kliffen.
LikeLike
Gelukkig wel!
LikeLike