Londen

Donderdag ben ik samen met Karin (ook anglofiel) hier met de trein aangekomen. Aanleiding voor dit bezoek is de Rememberance day. Dit is de dag waarop alle gedode soldaten uit de beide wereldoorlogen en ‘andere conflicten’ (aldus de Engelse site) worden herdacht. Op 11 november om 11 minuten over 11, werd in 1918 de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog gesloten en al al een jaar later werden op die datum en tijd de gestorvenen herdacht.

In Engeland is de poppy (de klaproos) het symbool voor de herdenking. Overal worden speldjes, dassen, sjaals (je kunt het zo gek niet bedenken) verkocht met als doel geld bijeen te brengen voor het herdenken en verzorgen van de soldaten die vochten. En letterlijk iedereen loopt deze dagen met een poppy.

The Great War (de Eerste Wereldoorlog) werd o.a. op een verschrikkelijke manier uitgevochten in België en Frankrijk. De Canadese dichter John McCrae schreef het nu beroemde gedicht: In Flanders Fiels.

In Flanders fields the poppies blow

between the crosses, row on row.

That mark our place, and in the sky,

the larks, still bravely sing, fly

scarce heard amid the guns below.

Hier hangen werkstukjes, gebaseerd op de klaproos, gemaakt door kinderen.

Maar…….

Na het vroege opstaan deze ochtend en een goede reis (met slechts 1 chaotisch moment: de overstap in Brussel) zijn we eigelijk direct naar een deli annex restaurant van Ottolenghi gegaan om onze aankomst te vieren.  

De klok ging een uur vooruit, dus was het hier opeens donker. De winter nadert met rasse schreden. De dag was alweer voorbij.