Rememberance day

(Vervolg)

Take up our quarrel with the foe:

To you from failing hands we throw

The torch; be yours to hold it high.

If ye break faith with us who die

We shall not sleep, though poppies grow

In Flanders fields.

zie YouTube: Leonard Cohen recitation of ‘In Flanders Fields’

Ik ben een tijd geïnteresseerd geweest (en soms nog) in de literatuur en poëzie van/over de Eerste Wereldoorlog. Zo zijn daar de ‘Warpoets’ voornamelijk Engelstalige (maar ook Franse en Duitse) dichters, die,indrukwekkende gedichten over hun ervaringen geschreven hebben. Als gevolg daarvan ben ik 2 keer met een ‘Eerste Wereldoorlogreis’ mee geweest, de eerste langs de vele, vele plekken die in het landschap van België en Noord Frankrijk nog steeds te zien zijn, de tweede langs belangrijke plekken van de oorlogsdichters. (En in beide reizen langs veel, enorm grote oorlogskerkhoven).

Dus wilde ik ook een keer de Remenberance day mee maken. Maar ja, dat militaristische, dat hoeft voor mij niet. Gemengde gevoelens dus.

Na een ontbijt bij de Serpentine in Hydepark liepen we langs de route richting de gedenkzuil in de hoop daar nog een plekje te kunnen vinden. Dit bleek tevergeefs. Ik dacht eerst nog dat we te laat waren (maar een uur wachten, daar hadden we ook geen zin in) later, toen ik naar de tv keek bleek dat er helemaal geen publiek bij was.

Gaandeweg de wandeling kwamen we steeds meer soldaten en/of mensen met medailles tegen.

We vonden een plek langs de dranghekken om alles te bekijken. Gelukkig stonden daar diverse mensen die ons uitleg gaven. Ook was er een echtpaar met op de telefoon de live uitzending van de krans legging en zo konden we dit toch nog zien.

Om 11 minuten over 11 klonk er een kanonschot en hierna was het 2 minuten stil, tot besluit gevolgd met weer een kanonschot.

Hierna startte de parade van oud strijders. Er liepen ontzettend veel regimenten, groepen verpleegsters, brandweermannen, enz. stokoud, en jong mee. De parade werd ‘afgenomen’ door prins William, die we in de verte op een verhoginkje zagen staan. Omdat ik daar met gemengde gevoelens stond (ik ben niet zo van dat nationalistische, militaristische) dacht ik er niet aan foto’s te maken. De gesprekken met de omstanders waren erg leuk.

Toen alles voorbij was liepen we door de menigte naar de herdenkingszuil.

En aan de andere kant

Verder lopend stond daar een zuil ter gedachtenis aan de vrouwen die mee vochten.

Later liep ik door de stad en stuitte bij toeval op deze vrouw die een groepje mensen rondleidde langs standbeelden van vrouwen die op verschillende wijze hun vaak zeer zware steentje hadden bijgedragen, ik heb een tijdje meegelopen, Mata Hari werd ook besproken.

Dankzij de informatie van onze mede-toeschouwers wisten we dat bij de Westminster Abbey de herinnerings kruisjes werden neergezet. Elke groep heeft een eigen plaats. Een zee van kruisjes, vaak met een persoonlijke, ontroerende boodschap.

Voor de deelnemers is deze dag ook een reünie. Zo blijkt elk regiment een ‘eigen’ pub te hebben.

In 2007 (!) Zijn er aparte zuilen en beelden neergezet ter nagedachtenis aan de vele soldaten van de koloniën die in verre, voor hun onbekende landen voor Engeland moesten vechten.

En dat is ook Nederland niet helemaal onbekend hè?

Het was moeilijk om informatie over deze dag te vinden. In toevallige gesprekken hoorden we wat er allemaal plaatsvond. En zo hebben we vast nog wel wat gemist. Daarentegen maakten we wel een ‘persoonlijke’ (en diep doorleefde) herdenking mee.

In 2018 is het einde van de Eerste Wereldoorlog ‘groots’ herdacht. Met veel aandacht voor de oorlogsdichters.