Op naar New Delhi

Om half 7 ’s ochtends vertrok ik gisteren 15 januari met een tuktuk vanuit het hotel, door een donkere stad, de Kumbh-roadblocks vermijdend en regelmatig vaart minderend  omdat er een stoet mensen op de weg liep. Langs de kant van de weg lagen veel mensen te slapen.

Ik was een half uur te vroeg op het station, een kopje chai! Dat had ik mezelf beloofd. Daarna op naar het perron.

Daar was het dus druk, veel drukker dan de foto kan tonen. Ik had een plaats in wagon C5, en vlak voor aankomst van de trein wordt de plaats op het perron  hiervan aangegeven op een elektronisch bord. Voor de zekerheid wilde ik al naar de goede plek. Halverwege stonden 4 toeristen, ik vroeg (ter oriëntatie) in welke wagon ze een plaats hadden. Er kwam geen reactie. Het bleken Israëliërs te zijn, (dat hoorde ik toen ze iets tegen elkaar zeiden). Dit heb ik al vaker meegemaakt, Israëliërs die zich zo onzichtbaar mogelijk maken. Wat een land, wat een tijd. Ze hadden een indiase gids die me verder wees.

Op de goede plaats aangekomen was het enorm druk. En dan zaten er ook nog mensen op de grond.

Het werd een gevecht toen de trein er eenmaal was. Ik ‘gooide’ maar elke keer mijn koffertje in de strijd (plus de andere elleboog). Eenmaal in de coupé aangekomen heerste een relatieve rust.

Mijn buurman legde mijn koffertje in het bagagenet, ik ging op mijn raamplaatsje zitten en de trein vertrok. (hij heeft verder geen woord gezegd, had wel 3 jerrycans water bij zich en een nieuwe doti aan dus was gelukkig en hij gaf me regelmatig een snoepje, heerlijk zo’n buurman, rust!)

Toen de trein met 3 uur vertraging de buitenwijken van Delhi binnen reed was het daar aardedonker. O ja, dat had ik gelezen, regelmatig viel de elektriciteit uit. Een dingetje….ook dat nog.

Op het station aangekomen was het daar weer enorm druk. En nauwelijks ‘orde’ handhavende militairen. Ik weet nog steeds niet hoe ik de trap op weg naar de uitgang ben opgekomen maar ik heb de tuktuk standplaats buiten bereikt.

En gelukkig blijkt het centrum verlicht! (Letterlijk, alhoewel ze ook wel wat geestelijke verlichting kunnen gebruiken)

Met de tuktuk naar het hotel. Het is hun strategie je eerst in hun karretje te krijgen en dan onderweg de weg te vragen. Gelukkig bestaat Google Maps, ik kan inmiddels ‘geroutineerd’ de chauffeurs de goede weg wijzen.

En het hotel is fijn en heeft een hete douche. Ik ben daarna als een blok in slaap gevallen. (Blokkeriger kan niet)

En nu donderdag 16 januari heb ik mijn ontbijt achter de rug, massala chai met een massala omelet. Wat zou ik, wat zou dit land zijn zonder massala?

Ik ga de stad verkennen.