(Sail and) rail away…..

Een woedende zee

tot aan het eiland Sado

strekt zich de Melkweg.       (Basho)

Gisteren,  22 februari vertrokken wij uit Tonosho. Het was een afwisselende reis…

Eerst met de ferry naar Okayama.

Daar met de bus naar het station. Het eten op Shodoshima was een uitdaging. Zo hadden we drie keer een hotel met restaurant zonder eten…. Twee keer werden we naar een winkel gebracht om sushi’s en salades te kopen, een keer naar een plaatselijk eethuisje. Een andere keer bleek de kok die dag te zijn weggelopen (??) in dit strak georganiseerde, hiërarchische land, maar toen hadden we uit voorzorg al eten meegenomen.

Dus als we op het station in Okayama aan zouden komen, zo hadden we onszelf beloofd, dan ‘mochten’ we daar broodjes kopen en koffie drinken in het enorme winkelcentrum daar, vol met heerlijk eten.

Er bleken 33 mensen voor ons te zijn bij het kaartjes loket. We durfden niet weg te gaan in de angst onze plaats in de rij te verliezen. het gaf mij weer de mogelijkheid de getallen in het Japans te oefenen…..

Uiteindelijk zijn we met de bijna onbegrijpelijke kaartjes toch aan het eten gegaan. En we kochten daarna ook nog wat lekkers voor in de trein.

Want het eerste stuk was die trein  de shinkansen, de supersnelle trein. Hij kwam op het station van Okayama zo snel binnen dat hij al bijna voorbij was voordat ik de telefoon voor onderstaand filmje had gepakt.

In Nagoya stapten we over op een iets langzamere, maar toch nog snelle trein.

De machinist van de laatste trein maakte bijzondere gebaren.

We zijn nu in Ise. Dit is de belangrijkste religieuze plaats in dit land van de rijzende zon. (Over die zon later meer).

En we hebben hier in het hotel alweer… heerlijk gegeten.

P.s. en Mariet heeft ook al, al onze kleren gewassen. Soms is er geen kok, soms geen eten, maar altijd wasmachines en drogers. In elk hotel. Dat is ook Japan.