Auteur: Marga van Ree

En nu zitten we een half uur te vroeg op een bank (maar we kunnen zitten!) op station London St Pancras. En heb ik mooi de tijd dit bericht af te maken.

Daar ergens tussen de rotsen ben ik eergisteren in de mist gestopt.

Ik wilde perse de kapel bij St Aldhemhead zien dus liep daar na wat later bleek het laatste kopje koffie voor uren zou zijn, naar toe.

Om de kapel te bereiken was het ruim 8 km ‘om’. En er moest nog 1 hopelijk allerlaatste kloof overbrugd worden.

En alle treden zijn diep en verschillend van hoogte.

Hierna volgde een heerlijk pad, vaak vlak langs de zee, niet te steil, weinig overstapjes, weinig koeien enz. Gewoon een heerlijk pad.

Hier zouden we weer dolfijnen moeten zien.

En was het nog 2 mijl doorlopen tot Swanage waar we de bus naar Poole namen.

En ‘s avonds hebben we met een glas cider-ale (een ontdekking, het is heerlijk) de goede aankomst gevierd.

Ik heb in 4 delen ruim 1000 km afgelegd, het laatste deel in combinatie met Dartmoor samen met Mariet.

Instructions for living a life:

Pay attention

Be astonished

Tell about it. Mary Oliver

Astonished, altijd weer astonished

Ballade over de voetpaden in Vastmanland dl. 3

wie gaven vorm aan het pad?

kolenbranders? vissers?

hout sprokkelende vrouwen met magere armen?

de vogelvrijen, schuw en grijs als het mos, nog in hun dromen

met het bloed van de broedermoord aan hun handen?

allen en niemand

we maken het samen

ook jij op een winderige dag

als het vroeg of laat op aarde is

we schrijven de paden

en de paden blijven bestaan

En de paden zijn verstandiger dan wij

en weten wat wij zouden willen weten

Hier gaat het pad (linksonder in de hoek) steil omhoog. Ik moest soms met mijn handen en voeten klimmen. Eenmaal boven op het klif ging het een poosje redelijk vlak.

Het pad ging vandaag door een militair oefenterrein. Dit is alleen in de weekenden te gaan, de andere dagen van de week is het streng verboden toegang. Ook nu is het pad met een soort gele paaltjes aangegeven.

En van die gele paaltjes….. dat is maar goed ook want er kwam een enorme mist op. De gele paaltjes doemden op uit de mist, net als de andere wandelaars, de kliffen en een verdwaald schaap, maar de paaltjes wezen de weg.

Tot 2 uur ben ik doorgegaan, soms enorm steil en lang omhoog, soms weer naar beneden. De mist bleef. Om 2 uur kwam ik in Kimmeridge Bay. Dit was het startpunt van een hardloopwedstrijd over de kliffen, ook de hardlopers liepen met wandelstokken. (je moet wat doen op een vrije zaterdag). Op dit terrein stonden daarom koffie- en eettentjes. Mijn eerste pauze. Koffie! Omdat de mist bleef (en daarmee het uitzicht weg bleef) besloot ik over land naar Corfe Castle, waarvan we dachten dat ik daar een hotel had geboekt, te gaan. Verwarring alom en geen hotel. De man van het gedachte hotel bracht ons naar een ander hotel, vanwaar we morgen weer vertrekken op weg naar Poole.

En ik hoefde niet te lopen naar Corfe Castle. Ik had onderweg verschillende keren met een medewandelaar ervaringen uitgewisseld (over de mist, brexit, het pad, wat te doen na dit pad enzovoorts, alles waar je zoal over praat als je in de mist loopt) en hij werd door zijn vrouw met auto opgewacht en ze vroeg of ik mee wilde rijden.

There’ll be bluebirds over

The white cliffs of Dover

Tomorrow, just you wait and see

There’ll be love and laughter

And peace ever after

Tomorrow, when the world is free.

Vrijdag 23 juni, vandaag liep ik van Weymouth naar Lulworth Cove

En dat werd geen Dover, geen Amerikaanse vliegtuigen, geen eeuwige vrede en geen vrije wereld. maar wel witte kliffen!

Het begon onschuldig, als een prettige wandeling: langzaam ging het pad het klif op, na 2 uur was daar een inn met heerlijke koffie en ondertussen prachtige uitzichten.

Na ongeveer 4 uur ging er bovenop een klif een zijpaadje richting zee en stond daar dit bankje:

Het hierop volgende klif was nog prettig te bewandelen en het lukte me zelfs een foto van een vlinder te maken. (We zien de hele reis al enorm veel vlinders, ze dansen voor ons uit, vliegen met ons mee, maar op de foto? Nee dat lukte niet).

Hierna werd het alsmaar steiler, enger en mooier.

3 kliffen ging het steil omhoog en steil naar beneden.

Ik sleep al bijna 3 weken mijn op de rugzak vastgebonden wandelstokken mee en toen ik bovenop het eerste steile klif stond en dat pad naar beneden zag, rukte ik ze bijna van de rugzak af.

Tenslotte bereikte ik Lulworth Bay en was het nog 1 mijl lopen naar het dorp.

Ik slaap in een b&b in het dorpje Lulworth. Daar lijkt de tijd te hebben stilgestaan. En wat een rust! Toch een beetje schijn. De restaurants zijn vanavond allemaal volgeboekt en ik ben blij dat we deze b&b al in februari hebben geboekt want ook een slaapplaats is hier niet meer te vinden.

Er ligt een briefje bij de koffie en thee met deze ietwat mysterieuze tekst; ‘We respectfully ask you that you do not have Red Wine in the bedrooms due to many accidents’.

Ballade over de voetpaden in Vastmanland, deel 2

je loopt naar het oosten

het kompas wijst halsstarrig naar het oosten

het pad volgt trouw het kompas, als een streep

alles is in orde

dan buigt het pad naar het noorden, in het noorden is niets

wat wil het pad nu? al snel komen we bij een groot moeras

het pad wist dat

het leidt ons er omheen met de zekerheid van iemand die het eerder heeft gedaan

het weet waar het moeras ligt, het weet waar de berg te steil wordt

het weet wat er gebeurt als je noordwaarts in plaats van zuidwaarts rond het meer gaat

het heeft dat alles zoveel keren eerder gedaan

dat betekent het een voetpad te zijn

Vandaag liepen we rond het eiland Portland, een vreemd eiland. Het lijkt een mengelmoes van van alles: groepjes huizen, veel armoede, leegstand, fabrieken, twee gevangenissen, een voormalig olympisch dorp en veel natuur.

Het kustpad liep rond het eiland, vlak langs de zee.

Onderweg meenden we scholen dolfijnen te zien, heel in de verte. Jammer genoeg te ver weg voor een foto.

We hebben driekwart van de wandeling gedaan, het laatste deel was ons ontraden en dat kwam goed uit, want het was warm. En toen kwamen we opeens bij een beeldig rijtje huizen.

Langs oude wegen

Ballade over de voetpaden in Vastmanland door Lars Gufstafson dl. 1

Onder het zichtbare schrift van bijwegen, grindwegen, boerenwegen

vaak met in het midden een kam van gras tussen diepe wiel sporen

verborgen onder stapels hakhout

nog duidelijk in het kapotgedroogde mos

loopt een ander schrift: de oude voetpaden

ze lopen van meer tot meer, van dal tot dal

soms slijten ze uit, worden zichtbaar

soms raken ze verdoold over kale zwarte stenen

middeleeuwse bruggen dragen hen over zwarte beken

in moeras raak je ze gemakkelijk kwijt

zo ongemerkt, dat ze er het ene ogenblik zijn, het andere niet

deze paden zijn koppig, ze weten wat ze willen

er is een vervolg, er is altijd een vervolg als je maar zoekt

en aan kennis paren ze een list.

Maar wel te voelen, dit pad was ook overwoekerd met braamstruiken en brandnetels.

We hebben maar ‘even’ over Chesil Beach gelopen (het duurde twee uur voordat er een zijpad was).

En dat was prachtig, het blijft imponeren, deze enorm lange strand strook.

Portland is een eiland dat met een lange brug verbonden is met het vaste land. We blijven hier twee nachten, zodat we morgen hier een wandeling over het eiland kunnen maken.

Het was twee uur lopen naar de eerste koffie stop in West Bay, een onooglijk plaatsje, een mengeling van een oud vissers plaatsje en de moderne tijd in de vorm van verschrikkelijke nieuwbouw.

Als ik de kerkjes zie in die oude vissers plaatsjes moet ik altijd denken aan alle zorgen, angsten en verdriet die er vroeger om de vissers bij zwaar weer op zee waren.

Het pad liep verder over de klif rechts achter de kerk.

Na enkele uren werd het wat vlakker en moesten we verder over het strand. Dit is geen zandstrand maar een strand van ‘peddles’, kiezelstenen, soms groot, soms klein en altijd zwaar om over te lopen.

Chesil Beach is een soort zandbank van 18 mijl lang. Tussen het vaste land en de zandbank is een lagune met zout water. En Chesil Beach is bekend om het mooie boek geschreven door Ian McEwan, dat ook verfilmd is: ‘On Chesil Beach’. Over een paar dagen lopen we door Weymouth waar het hotel staat dat zo’n belangrijke rol in het verhaal speelt.

Maar wij waren voor vandaag de peddles zat en gingen het land in op weg naar Abbotsbury.

Vlak voor Abbotsbury staat de Sint Catharina kapel.

En dit is Abbotsbury, een beeldig oud dorp, maar jammer genoeg erg toerisme like opgeknapt. Er stond hier opeens weer een file op de weg.

Ik loop het Coastpath met boekjes waar alleen een goede kaart in staat waarop de route is aangegeven. Meer is niet nodig omdat a. de route onderweg goed is aangegeven, en b. je ‘alleen maar’ langs de kust moet lopen. Ik ben van de vijf boekjes (Noord Devon, Noord Cornwall, Zuid Cornwall, zuid Devon) dus nu in het laatste boekje: Dorset aangekomen. Het laatste blog eindigde met het plaatsje Beer, daarna moesten we nog naar Seatown lopen waar we sliepen.

Vandaag, 19 juni zijn we naar Seaton en dan weer wat verder omdat daar het hotel staat, gelopen. We slapen in het plaatsje Eype’s Mouth. De rivier de Eype is een klein stroompje, ook hier heeft het al veel te lang niet geregend.

Bij Lime Regis begint de Jurassic coast, waar iedereen hier erg trots op is. Ik moet de hele tijd aan Jurassic Park denken, iets anders dus. Maar die coast is prachtig, ja, om trots op te zijn.

Vanaf Lime Regis ging het klif op en klif neer met prachtige uitzichten, die weliswaar soms door de wolken? de mist? bedekt waren maar toch altijd mooi zijn.

We liepen in deze etappe over het hoogste klif van de zuid kust: de Golden Cap. Hij is 191 meter hoog en omdat je voordat je deze beklimt al ettelijke keren op en neer bent gegaan en hij bovendien erg stijl is, zijn de bankjes onderweg erg welkom.

Hierna dachten we vals plat en langzaam naar Eyp’s Mouth te kunnen lopen, maar dit bleek niet het geval.

Enigszins…… uitgeput kwamen we in het hotel aan.

Na het eten kon ik het niet laten toch maar ‘even’ langs het strand te lopen.

Bij Exmouth sliepen we in een b&b die al een stuk op de route van de volgende dag lag, dus opeens hadden we een ‘korte’ wandeldag. (Dit ‘korte’ valt altijd tegen)

Op het strand van Budleigh Salteron ligt deze boot. Ieder die dit wil kan een kleine herdenkings tekst op de wanden van de boot laten aanbrengen.

Na Budleigh Salterton moesten we de rivier de Otter oversteken. Omdat het hele gebied natuurgebied is heeft men over het smalste stuk in de rivier een brug gebouwd. Het water in de rivier stond so wie so te hoog om er doorheen te kunnen gaan.

Na de brug ging het al snel omhoog, het klif op.

Achter dit klif bleek een enorm groot vakantiedorp te zijn gebouwd, met zwembad, restaurant, speeltuinen en een soort aangelegd wandelgebied. Een moderne vorm van recreatie, er ging een geheel nieuwe wereld voor me open.

Ik vind dat nou typisch een reden om hier naar toe te gaan, gokken.

Gelukkig zijn de kliffen zo gevormd dat je na 5 minuten lopen niets meer van het vakantiedorp merkt.

We hadden in Sidmouth een hotel geboekt. Dit stuurde ons vorige week een bericht dat ze de boeking cancelden. Een reden werd niet opgegeven. (Ze hebben liever geen gasten voor 1 nacht. Het gebied is zo populair dat ze gemakkelijk de kamers voor meerdere dagen vol krijgen). Gelukkig schoot me te binnen dat in deze stad een vrienden van de fiets adres was. Ik heb dit toen vorige week direct gebeld en we konden komen!

De ‘vriendin van de fiets’ bleek een enthousiaste wandelaarster te zijn die ons allerlei tips over dit gebied gaf. En ze had veel fietstochten in Nederland gemaakt en sliep daarbij altijd bij ‘Vrienden van de fiets’.

Ze had geen zin om te koken en stelde een gezamenlijke pizza maaltijd voor. De man links op de foto brengt de bestellingen rond. (Wij gingen ze halen)

De rotsen en zee waren deze ochtend in mist gehuld.

Dit gaf in ieder geval het gevoel…. dat het lekker fris wandelweer was. Na de eerste klim was van dat gevoel weinig over. Het zweet droop van mijn gezicht.

Rond vier uur kwamen we in Seaton aan.

Seaton is een onaantrekkelijk en vervallen plaatsje. Het was er ook moeilijk een restaurant te vinden dat open was.

Seaton is dus niks, daarom ter afsluiting een foto van een rijtje huizen in het plaatsje Beer (what’s in a name) waar we vlak voor Seaton doorheen liepen.

Van Teignmouth naar Exmouth, het zijn allemaal mondingen van rivieren waar we vandaag omheen of langs lopen of over varen.

Het was maar een kort stuk vandaag, heerlijk om er weer ‘in’ te komen.

Het spoor langs het pad wordt uitgebreid en gerenoveerd. Daarom moesten we vaak omlopen. En hadden we opeens dit prachtige uitzicht.

En een blik richting zee.

Na Dawlish kwamen we al snel bij de monding van de Ex. Hier ging het verder met de ferry naar de overkant.

Onderweg heb ik nog geprobeerd de Zuiderzee ballade in te zetten, maar niemand deed mee.

Om het lawaai van de laatste nacht te verwerken zijn we hier na aankomst heerlijk in een vis restaurant op het terras, aan zee (het kon niet op) vis (natuurlijk) gaan eten.

Dit was het voorgerecht. De rekening hebben we betaald met de teruggave van de al betaalde hotel rekening (van de doorwaakte nacht). Want die nacht hoefden we niet te betalen. Zo was het hotel dan ook wel weer.

Gisteren, woensdag 14 juni was het al weer de laatste dag op Dartmoor.

Haytor is 1 van de meest karakteristieke punten op Dartmoor en het is daarmee meteen ook 1 van de meest toeristische. Behalve enkele schoolreisjes die in de hitte de heuvel op werden ‘gedreven’ hebben we er weinig toeristen gezien. En de afgelopen week al helemaal niet. Soms zagen we de hele dag niemand.

Haytor is nog hoog en liggend in het zuiden van Dartmoor moet je bij helder weer de zee kunnen zien.

Vanaf Haytor volgden we de Templerway naar Teignmouth. Dit pad volgt de ‘tramline’ waarover vroeger het graniet en tin uit de mijnen naar de havens van Newton Abbot en Teignmouth werd vervoerd.

Het pad is totaal 30 km, we hebben er gelukkig (in de hitte) twee dagen over gedaan. Onderweg weer de gebruikelijke koeien (die zal ik missen als ik over 2 weken weer naar AH ga). Dit was een grote kudde, wij moesten dit eerste hek open doen, de koeien passeren en over het volgende hek klimmen omdat we het niet open kregen. En alles vlug, vlug, want die koeien roken de vrijheid.

We sliepen halverwege in Bovey Tracey en liepen vandaag via Newton Abbot verder.

Het pad volgt de rivier de Teign. Dit pad is alleen begaanbaar bij eb. Maar dan is het erg glad omdat het water een vette laag slib achter heeft gelaten met glibberig mos op de stenen.

Halverwege zijn we via de weg verder gegaan en na 10 km bereikten we Shaldon.

En toen was het weer terug in de bewoonde wereld.

We slapen bij toeval in een mooi oud hotel. Dit staat echter aan een weg waar juist vanavond, precies onder ons raam aan gewerkt werd. We dreunden het bed uit. Ik herinner me vaag dat ik rond 12 uur nog naar de receptie ben geweest. Om 12 uur werd het stil.

Maar het hotel is echt mooi, dat wel.