Het is bar en boos

Vannacht is het begonnen te regenen en daarbij ging het ook nog waaien, waaien? Nee……stormen! We besloten niet te gaan lopen maar met de bus direct naar Muroto te gaan. Uit de bus gestapt sloeg de storm direct toe. We dachten zo code oranje? Maar hier gaat alles zijn gewone gangetje. De eigenaar van de ryokan had een briefje gemaakt want we moesten ook (nog) overstappen. En zo stapten we voor het toeristen informatiecentrum uit. Hier druppelde, nee stroomde de regen naar binnen.

We konden de rugzak hier laten staan en besloten toch de klim naar tempel 24 (boven op de heuvel) te wagen.

Is dit de grot?

Nee, het is niet de grot, maar toch een grot met een verhaal. Ook de moeder van Kobo Daishi beklom deze heuvel en ook toen stormde en regende het. Kobo spleet toen de rots om een schuilplaats voor haar te maken. En waar was hij nu? Wij moesten en gingen op eigen kracht het glibberige pad omhoog.

De toegangspoort van tempel 24.

Gezien de weersomstandigheden hebben we hier een vlug bezoek aan gebracht.

Het uitzicht ’naar buiten’ vanuit de hoofdhal.
Het zicht ‘naar binnen’; het beeld van de Boeddha is nog net te zien.

Na het stempel moesten we weer naar beneden.

Hier wordt de naam van de tempel in mijn boek gekaligrafeerd.

Beneden besloten we toch nog even naar de oceaan te kijken. Want we zijn op ‘de Kaap van Muroto’, er is hier veel te zien: prachtige beelden, de grot van Kobo’s verlichting enz. Ik had speciaal een halve dag ingepland, ‘tijd voor nemen’ staat er in mijn aantekeningen. Daar hebben we dus niets van gezien. Maar wel het indrukwekkende natuurgeweld van de oceaan in de storm.

Bij de dames van het toeristenbureau was niets veranderd, het lekte er nog steeds. Maar wat waren ze aardig en behulpzaam. We kregen een kopje koffie met een stukje chocola. Daarna belden ze onze ryokan om te vragen of we eerder konden komen. En ze volgden op een scherm de bus en zouden een seintje geven wanneer wij naar de bushalte (10 meter verderop) konden gaan. Zo laat mogelijk!

Wij wachtten op de rechterbus.

Ook gaven ze een briefje mee voor de chauffeur waarop aangegeven wanneer we uit de bus moesten stappen.

En nu zitten we alweer rozig, warm en schoongeboend met droge, warme kleren in de ryokan van vandaag. De rugzak is uitgepakt, alles uit mijn pelgrimstas ligt te drogen, en de kleren zijn weer gewassen. Buiten raast de oceaan nog steeds. Code rood lijkt mij.

8 Reacties op “Het is bar en boos”

  1. Marga en Mariet, jullie nemen onder deze weersomstandigheden, de “vervuilde staten van de geest” wel dubbel onderhanden.
    Blijven de voeten wel droog?
    Wij hadden vandaag een lente dag. 19 graden.

    Like

    1. Ja Dinie, als dat toch ns waar zou zijn…… de voeten zijn gelukkig droog gebleven, dank zij Carl Denig. Maar verder……. gelukkig droogt het ook weer op. Heerlijk zo’n lentedag. Hier was het weer na de regen 25 graden en erg vochtig.

      Like

  2. Hoi Lieve Marga.Ik denk dat dit weer erg extreem is.Volgens mij had je anders niet weg gegaan.Toch kan je nog steeds de tochten maken langs de mooie tempels.Geniet van de mooie momenten.Knuffel Ria

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s