Onderweg (vervolg, deel 4)

Vrijdag 8 november Het pad ging weer landinwaarts en een stukje terug langs de weg die we al gelopen hadden, maar gelukkig ging er aan de andere kant van de rivier ook een wandelpaadje. Daar passeerden we een tori met daarachter trappen naar een Shinto schrijn.

Hier staat Mariet onder de tori.

Ik ben nog even doorgeklommen naar de schrijn (die bij Shinto tempels altijd leeg is, maar toch…..).

Het dak van de schrijn.

Daarna kwamen we weer op de weg en bij de koffieshop, die enkele dagen geleden dicht was, maar nu open was! Dus dronken we in een vrij luxe omgeving (zeker voor Shikoku) een kopje koffie. (Dit keer geen ei bij de koffie maar een plakje cake). Bij het weggaan kregen we van de eigenaar osetta. Omdat ik het telkens vergeet van dit mooie gebaar een foto te maken bij deze dus.

Mariet met de osetta naast de eigenaar.

Daarna moesten we echt omhoog, het pad liep langs de plek ‘Shinnen An’. Shinnen was een man die in 1687 de henro tocht (volgens het boekje) 20 maal maakte en de eerste gids schreef. Tijdens zijn tochten heeft hij ontelbare hutten en pad-palen neergezet. Hij maakte de henro populair. Net als de vorige keer maakte deze plek veel indruk op me.

Het doet me erg denken aan de rijen gebedsstenen, die je in Tibet en Nepal langs de paden ziet.
En natuurlijk was het pad weer mooi.

Toen bleek het vandaag de dag van het paadje te zijn. Het boekje gaf een pad over de flank van een berg aan en er stond 1 pad-paal. (henro-richting aanwijzer) die omhoog wees. Dus zijn wij omhoog gegaan. Gaandeweg het lopen werd het pad steeds nauwer, raakte meer overgroeid en werd het steeds onbegaanbaarder.

Gelukkig stond er weinig water in deze stroom.

We vroegen ons tig keer af of dit a. wel een pad was en b. was dit wel het goede pad? Gelukkig liep het pad na de stroom verder onder langs een weg en was daar een opening in de vangrail. We zijn steil omhoog geklommen en verder langs de weg gegaan.

We sliepen in een prachtige ryokan. We moesten hier erg naar zoeken. Gelukkig wil echt iedereen helpen. Achter de oude man loopt een oude vrouw die ons helemaal naar de ryokan heeft vergezeld (ze heeft het laatste klompje gekregen). Maar de man wilde natuurlijk ook een stukje mee.

Op zoek naar de ryokan.

Helaas heb ik weinig foto’s van de ryokan gemaakt.

In onze ‘huiskamer’.
De tuin.

Er lag dit keer geen kimono klaar (die je na het bad aantrekt en die je dus aanhebt bij het avondeten) maar een soort piyama. Erbij lag ook een deken. De eigenaresse vroeg de hele tijd ‘atsui’ en ik wist natuurlijk weer niet of dit ‘warm’ of ‘koud’ (een toch wel essentieel verschil) was. Ondertussen werd het wel frisser. Om 6 uur kwam ze ons halen voor het avondeten. Dit werd in een ander gebouw geserveerd. Wij dus in piyama met deken in de donkerte op pad.

In piyama met deken aan de avonddis.

Het eten, hierboven aan het voorgerecht, was erg lekker en met veel zorg klaar gemaakt.

Zaterdag 9 november heeft de vrouw ons nog een stukje weggebracht en uitgezwaaid en waren wij met 12 km bij tempel 39: Enkoji.

Enkoji is de tempel van de schildpad.

Het verhaal gaat dat in 910 een schildpad met een bel op de rug uit de oceaan kwam en naar de tempel liep (die inmiddels door Kobo Daishi gebouwd was). Er staat een nog orginelere versie in het Nationaal Museum in Tokyo.

De bron.

Op het tempelterrein is ook een bron, waarvan men zegt dat het water oogziektes geneest. Wij konden dit niet verder onderzoeken het water was door enorme karpers in bezit genomen en met touwen hermetisch afgesloten.

We zouden eigenlijk in een minshuku bij de tempel slapen maar omdat ‘12 km toch wat weinig is…..’ zijn we doorgelopen naar Shukomo, 8 km verderop. Het werden uiteindelijk 24 km (het boekje klopt bijna nooit) en toen waren we toch weer blij dat de schoenen uit konden.

Zaterdag 10 november liepen we door een landelijk gebied met alweer steile steigingen, dito dalingen en prachtige uitzichten.

Langs het pad.
De oceaan bleek toch weer dichtbij.

Onderweg zagen we ook veel dieren. Een slang kroop ijlings voor me weg (te snel voor een foto) en dit is dachten we een sprinkhaan of een lopende tak.

Wij schatten zo 10 cm lang.
Uitzicht vanaf de Jizopas (300 meter, maar het leek veel hoger)

Beneden in het dal stond daar deze prachtige herfstboom, die vooral in de zon erg mooi was. De zon verdween echter achter een wolk en kwam niet meer terug.

Het gebouwtje links is een openbaar toilet. We ervaren het als een heerlijke luxe dat er overal toiletten zijn, bijna altijd schoon en altijd met papier, zeep enz.

12 Replies to “Onderweg (vervolg, deel 4)”

  1. Gelukkig krijgen jullie niets mee van de Zwarte Piet discussie die hier al weer is losgebarsten en de eerste relletjes heeft veroorzaakt.
    Je verslagen zijn prachtig. Ik las elders dat de tempels meestal zijn gesloten. Klopt dat??
    Liefs
    Dinie

    Like

    1. Ja, verschrikkelijk die verhardende discussie rond zwarte Piet, ik ben erg blij dat ik dit mis. De tempels: de belangrijkste beelden of voorwerpen zijn vaak niet te zien, soms is de hoofhal open (ik wil een keer een blogbladzijde aan de tempel wijden) en zie je de beelden, het altaar enz. Bij sommige tempels kun je slapen en een ochtenddienst bijwonen. Bij alle tempels is een ‘stempelburo’ dat van 8 tot 5 uur open is. De tempels zijn dus allemaal ‘open’ voor de henro’s. Maar soms is er weinig ‘tempelleven’ omheen. Liefs, Marga

      Like

  2. Vandaag was het heerlijk, prachtig, winterweer. Heldere lucht, lekkere zon en veel mensen op de been. Volgende week wordt het weer herfstachtiger. Je hebt toch al heel wat dagen met redelijk weer achter de rug als ik de foto’s zo zie. Het eten ziet er altijd heel mooi verzorgd uit, het smaakt ook zo? en ontbijt?
    Liefs,
    Hanke

    Like

    1. De afgelopen 3 weken was het zonnig en vaak warm. We waanden ons in een soort na-zomer. Voor overmorgen wordt er regen voorspeld en vandaag lijkt het alsof het weer aan het veranderen is. Het eten is vaak erg lekker en is inderdaad mooi verzorgd. Het ontbijt is een soort ‘kleiner’ avondeten: soepje, rijst, gebakken visje, groentetjes enz. Het ei is dan vaak rauw (dat was wennen……), dit gaat dan door de rijst met soyasaus, het wordt dan best lekker. Groetjes, Marga

      Like

  3. Hoi Marga en Mariet, wat mooi en indrukwekkend allemaal. We hebben hier momenteel ook prachtige heldere herfstdagen en dan is de natuur hier ook zeer indrukwekkend. Echter het menselijke “schone” is hier in materie wel, maar in gedrag in veel mindere mate aanwezig. Liefs en groetjes, Paula

    Like

    1. Hoi Paula, hier moet de echte herfst nog komen, we wanen ons in een soort na-zomer en het is soms best warm. Voor overmorgen wordt er regen voorspeld. (Het is nu al 3 weken droog). Ja, ze zijn hier super beleefd en behulpzaam. Ik denk dat het in de grote steden anders zal zijn. Liefs en groetjes, ook van Mariet, Marga

      Like

  4. Leuk om al die verhalen te lezen. Gelukkig nu beter weer, als ik naar de foto’s kijk. Knap hoor van jullie om al die kilometers te wandelen.Zou ook graag weten wat een osetta is, op de foto leek het net een steen (maar zal toch wel niet, wordt de rugzak zo zwaar van). Aankomende zondag ga ik voor een aantal dagen naar Londen, mijn nicht Raya en haar familie opzoeken, heb er zin in, is altijd gezellig. Wandel ze verder en veel plezier!!!! liefs,machteld

    Like

    1. Het zijn kleine geschenkjes, soms snoep of mandarijntjes – vorige keer kreeg ik een paraplu,mtoen het regende. Het is elke keer weer een verrassing. En we eten het elke keer weer snel op. Leuk om weer naar Londen te gaan, ben benieuwd of je nog iets meekrijgt van dat Brexit gedoe. Heel veel plezier! Liefs, Marga

      Like

Laat een reactie achter op machteld Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s