Pelgrimeren langs tempels.

‘Het lichaam voelt wat de geest weet, en de geest weet wat het lichaam voelt.’

In het Boeddhisme zijn het lichaam en de geest beide belangrijk, ze ‘weten’ van elkaar en zijn a.h.w. 1. Door te pelgrimeren ga je a.h.w. door de wereld van de goden: langs tempels, heilige stenen, bergen, en watervallen, en door deze lichamelijke inspanning ontwikkelt het spirituele zich. (En de spieren niet te vergeten ook). De lichamelijke inspanning krijgt een extra zetje omdat de meeste heiligdommen op een heuvel of berg liggen en je via vele steile trappen naar de tempel gaat (want je moet er wel wat voor doen). ‘Verlichting’ is zo een voortgaand proces dat door verschillende stadia van inzicht voert. Een proces dat niet eindigt. En ofschoon die inspanning wel eens ‘lijden’ wordt, is dat niet de bedoeling. De pelgrimage is ook geen boetedoening. ‘Lijden’ is een centraal begrip in het Boeddhisme, maar dat is weer een ander verhaal.

De pelgrimages gaan als een cirkel rond langs de heiligdommen. Een eiland als Shikoku leent zich daar dus goed voor. De tocht eindigt waar bij begonnen is (dan is de cirkel rond en kan zo weer door gaan).

In het Japanse landschap zijn honderden van deze cirkels uitgezet. Het landschap wordt beschouwd als een ‘kosmische werkelijkheid’ en wordt weergegeven als een mandala waarin elke god haar/zijn eigen plaats heeft. Het landschap als paradijs.

Mandala in tempel 60: Yokomineji.

De tempel en het tempelterrein zijn heilig, je gaat er via een poort naar binnen. De poort wordt bewaakt door 2 woest kijkende Nio beelden. Onder de poort maakt de pelgrim een buiging.

Hierna worden de handen en de mond gewassen.

En ook weer afgedroogd.

En wordt de grote tempelgong geluid.

Het belangrijkste gebouw is de hondo, waar het beeld van de hoofdgod wordt bewaard. (En dat bijna nooit te zien is)

Senju Kannon Bosatsu, in tempel 58, Senyuji.

Een ander belangrijk gebouw is de Daishido, de hal ter ere van Kobo Daishi.

De beide hallen van tempel 38: Kongofukuji.

Daarna wordt een kaarsje aangestoken en wierook gebrand. Er staat een bak voor de osame fuda, de naambriefjes. Hierop schrijft de pelgrim zijn/haar naam, de datum en een eventuele wens of vraag. Het briefje is allereerst bedoeld als bewijs van eerbied voor het/de heilige. De bakken liggen vol met briefjes, waarop van alles geschreven is. De briefjes geef je ook als je osettai krijgt of als dank aan de ryokan waar je die nacht geslapen hebt.

Een naambriefje van brokaat.

De kleur van de naambriefjes geeft het aantal keer aan dat je de henro loopt. (Zo zal ik eeuwig in ‘het wit’ blijven: 1-5 keer). Van een passerend echtpaar in een camper (dat kan ook) kreeg ik mandarijntjes, cakejes en deze brokaten osame fuda……… zij hadden al meer dan 100 keer (weliswaar rijdend, maar toch), de henro gemaakt. Ik schatte ze rond de 60, begonnen op hun 20ste dat is toch ongeveer 3 keer per jaar ‘dit rondje’. Het is een keuze.

Voor beide hallen hangt een gong, daarmee meld je je aanwezigheid. (In India maak je zo ‘de god’ wakker, maar ik geloof niet dat dat hier ook zo bedoeld wordt).

Elke slag op de gong creëert het nu. Het moment waarop de stilte verandert in zo’n enorm en levend geluid dat het voelt alsof je de hemel en de wolken inademt. En je hart de regen en de donder wordt. (Thich Nhat Hanh)

Zowel voor de tempel, de hondo en voor de Daishido zijn gebeden die de pelgrim opzegt. En natuurlijk ook de Hartsutra. Alleen deze laatste zeggen wij op, maar wel in elke tempel.

Op de doeken die voor de tempel hangen staan cirkels, ook een centraal begrip.

En dan ben ik de stok haast vergeten. En nog veel meer…. Wordt vervolgd.

6 Replies to “Pelgrimeren langs tempels.”

  1. Dank Marga voor deze uitleg. Zoals ik al eerder vroeg, je zult wel een heleboel naambriefjes hebben als je ze zo vaak moet uitdelen. Daarom loop je dus ook in het wit, maar Mariet niet toch?
    Lieve groet.

    Like

    1. Je hebt gelijk Hanke, mijn verhaal (en daarmee antwoorden op je vragen) is nog niet compleet. De briefjes kun je haast bij elke tempel kopen, Mariet was bang dat ze het snel zou opgeven en heeft daarom ‘maar niet’ de hes gekocht. En nu zijn we al bij tempel 64! Liefs, Marga

      Like

      1. Niet om je dwars te zitten hoor Marga. Dacht opeens aan die briefjes. Lastig is soms dat ik niet zeker weet of je al hebt geantwoord. Dan ga ik de blogs af en kan het niet vinden. Dank voor je antwoord.
        Wat ik nog niet snap , jouw naam staat toch op die briefjes? Of niet? Als je ze kunt kopen bij de tempel moet je ze dan zelf nog bewerken? Naam erop zetten? Mariet houdt het bewonderenswaardig goed vol.
        Liefs.

        Like

      2. Hoi Hanke, je zit me niks niet dwars, veel te leuk dat en hoe je me volgt. De naambriefjes heten osame fuda en ik heb ze beschreven in ‘pelgrimeren langs tempels’. Je kunt ze bijna bij elke tempel kopen, op de ene kant vul je de datum en je naam in (ja, klopt dat moet je zelf doen) en een wens, deze kan eventueel ook op de andere kant. De briefjes worden ook onderling uitgewisseld en aan ryokans gegeven als dank voor de verzorging. Ik app nog een foto van een winkeltje, liefs, Marga

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s