Camino Mozarabe

Op het strand van Malaga

Caminante

Wandelaar, je sporen

Zijn de weg, en zij alleen;

Wandelaar, er is geen weg,

De weg ontstaat in het gaan.

Al wandelend ontstaat de weg,

En als je omkijkt

Zie je het pad dat nooit meer betreden zal worden.

Wandelaar, er is geen weg,

Slechts een kiezel in de zee.

Door: Antonio Machado

Vrijdag hadden we een afspraak (die door Mariet was geregeld) met twee leden van de Spaanse camino vereniging uit Malaga. We dronken een kopje koffie met hen en kregen veel tips over de route en een papieren versie van de site.

Er werden veel websites en facebookgroepen uitgewisseld.

En we bezochten natuurlijk de Santiago kerk.

St Jacob staat hier op het altaar.

En vandaag, zondag 3 april liepen we om half negen over de brug over deze droge rivier de oude stad van Malaga uit.

Er zouden vandaag nog meer droge beddingen volgen.

We moesten lang lopen voor we de stad verder uit waren. Het was zondag, dus stil op straat. Na 2 uur waren we in het gehucht Junta de Camino waar het terras vol zat met wielrenners en motorrijders die helemaal onder de modder zaten. Later bleek dat het motor crossen op de heuvels en rivierbeddingen hier populair is. Het geluid verstoorde de heerlijke stilte. Vlak na Junta de Camino ging het pad ‘de weg af’ en liepen we eerst een stuk door een rivierbedding. Daarna was het erg lang steil klimmen en dalen.

Heel in de verte is de zee nog te zien.

Rond half vijf kwam gelukkig Almogia in het zicht. We waren namelijk uitgeput. Het ging nog 1 keer naar beneden en toen moesten we nog omhoog door het plaatsje klimmen voordat we bij bar Coco (what’s in a name) de sleutel van de herberg konden halen. Er zijn geen andere slaapmogelijkheden in Almogia. We konden nog net op tijd wat eten in Coco: gemengde salade en aardappel croquetjes, (verder was er niets meer, de keuken ging bijna dicht en de vis was ook op) dit smaakte toch, of juist mede omdat we moe waren en honger hadden erg lekker. En ze hadden, ook heerlijk Spanje, weer zalige koffie.

Bar Coco.

En daarna ging het, gewapend met een enorme fles water, op naar de herberg. Hier lig ik nu met een thermosfles thee op bed. Het wordt een vroegertje vandaag. Morgen is er weer een dag. Dan is bar Coco om 7 uur weer open voor het ontbijt.

Het centrum van Almogia in zondagsrust. (Iedereen zat in de bar)

4 Reacties op “Camino Mozarabe”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: