Nog even gisteren (en daarna vandaag)

Gisteravond (in Castro del Rio) maakte ik nog een kleine wandeling.

Wie stonden daar bij de kerk?

En opeens hoorde ik weer trommels. Castel del Rio had dus, ondanks het slechte weer, besloten dat de processie deze avond moest doorgaan.

Een enorme stoet (met alweer) trommelaars trok door het oude centrum.

De stoet liep voorbij de kerk, de deur stond open (dit is meestal niet het geval) dus kon ik even naar binnen.

Alle beelden waren met doeken bedekt.

Hierna dus weer snel met de stoet mee. Deze liep naar een andere kerk. Deze stond naast een bar met terras. De bar deed dus zeer goede zaken.

‘Op wacht’.

Bij de toegang van deze kerk stonden 3 mensen met een groot vaandel, een kruis en ander. Ik vermoed dat ze de vertegenwoordigers van deze kerk zijn, de hele tijd stonden ze trouw ‘op wacht’. Ondertussen werden er allerlei rituelen uitgevoerd, zo werd er een plaquette van Maria onthuld en de priester (die meeliep) had zich verkleed en hield een toespraak en sprak (alweer vermoedelijk) een gebed uit. Ik stond tussen een groepje Spanjaarden van rond de 50-60, die de hele tijd doorgingen met hun gesprek (ze gaven commentaar op de omstanders, vermoedelijk ook op mij), maar zo met elkaar wachtend, we kregen een vorm van contact.

Uiteindelijk werd er een doornenkroon uit de kerk gedragen.
Gevolgd door een gekruisigde Jezus.

Onder vrij droefgeestig trommelgeroffel, door kaarsen verlicht ging de stoet weer op weg.

En de batterij van mijn telefoon was leeg. Dus hierbij eindigt dit verslag.

Woensdag 13 april liepen we van Castro del Rio naar Santa Cruz.

Het was een stralende morgen, het leek wel alsof de hele natuur weer was schoongewassen door de regen van gisteren en de vogels zongen allen van blijdschap.

De wereld was weer zo mooi.

Na 7 km bereikten we Espejo, een beeldig dorpje op een berg. Hier was het natuurlijk tijd voor een koffiestop.

Heel in de verte ligt Espejo.
Ik zit onder het zonnescherm met een passerende pelgrim.
Het politiebureau van Espejo.
Hier lopen we weer het plaatsje uit, de wereld in.

Hierna was het nog 12 km…….klei-trappen. De klei werd afgewisseld met grote plassen water, waar wij dan met de ‘klompschoenen’ omheen moesten lopen.

De schoenen van Mariet.
We kwamen doodop in Santa Cruz aan.
Ze zijn er altijd, en altijd mooi: de bloem van deze dag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: