Auteur: Marga van Ree

Gisteren voorspelde het weerbericht 70% regen (de hele nacht plensde het), maar vanochtend was het droog en zwaar bewolkt.

En omdat ik 2 nachten in Manderscheid slaap (Geen slaapmogelijkheid in de volgende etappe, dus vandaag met de bus terug en morgenochtend weer met de bus naar het vertrekpunt van morgen  het is maar 10 minuten) bleef de rugzak ik Manderscheid en moest ik kiezen: de regenbroek in een plastic zak mee, of de stok.

Het weerbericht gaf nu ‘de hele dag droog’ als voorspelling dus ik waagde het erop: alleen het regenjasje aan en de stok in de hand mee.

En wat was ik daar blij mee!

16 van de 18 km van deze dag volgde het pad de rivier de Lieser. Beeldschoon, daar niet van, maar het pad was smal, glad van de regen en het ging steil omhoog en  steil  omlaag. Over de 16 km deed ik 6 uur.

Na een uur brak de zon door. Hier ziet het pad er nog ontspannen uit….later hingen er kabels aan de wand waar ik me aan vast moest houden.

Soms ging het pad even over het hoog gelegen land, om daarna weer snel naar beneden af te dalen.

De Lieser, nu zo lieflijk voortkabbelend werd in 2021 een woeste stroom en sloeg de brug weg.

Na 16 km was het nog 2 km naar Grosslittgen, alweer zo’n gehucht zonder leven. Maar hier was bakkerij annex cafe  Leonard!  De hoogste tijd voor een kopje koffie met iets erbij. In het café was er wel een vorm van leven, hier namen de aanwezigen de politiek door. Tenslotte werd woest de Bild op tafel gegooid: ‘871 killers vrij op straat’ stond er op de voorpagina en dit werd ook nog even door het cafe geschreeuwd.

Dat was het wel weer voor deze  dag.

Het uitzicht uit de bus was zo mooi dat ik  in Manderscheid aangekomen nog even een stukje ben teruggelopen.

Deze dag had een hoog Sound of music gehalte: heerlijk wandel weer en een prachtig landschap. Het lijkt me dat de dalen dieper worden, de bossen nog dichter en de paden steiler (althans volgens mijn knieën)

De tocht ging eerst langs 3 vulkaan meren (het hele gebied is vulkanisch, en dit wordt hier breed ingezet: de donerkebab zaak heet ‘vulcano’, er zijn vulkaanwandelingen, -souvenirs en -musea. En de grond zal ook nog wel uit niet meer actieve vulkaan bestaan.

Er lopen hier dus veel paden. Ook is er een fitness traject uitgezet. En zo waren de Eifelsteig tekens niet meer zichtbaar. Dus raakte ik van het Eifelpad af en kwam in een ski gebied terecht. Gelukkig kon ik mbv de kaart de route weer vinden.

Ik liep daarna waarschijnlijk met zo’n vertrouwen wekkend gezicht rond dat mij 3x de weg werd gevraagd. En het bleken allemaal weer Nederlanders. 

En ja, om half 10 was daar een terras, het was open, het uitzicht was op het meer en was er koffie.

Dit gebied is populair bij toeristen. Langs het water staan hotels met terrassen. Daar achter gaat het ‘normale’ (en wat is nog normaal anno 2024) leven gewoon door. Mooie vakwerkhuizen, in bedrijf zijnde boerderijen enz.

Het pad volgt heel lang de rivier de Lieser, (hier is ook een pad van).  Soms loop ik er vlak langs, soms gaat het pad heel hoog en  is er ver beneden nog een glimp rivier te zien.

Manderscheid ligt prachtig hoog boven de rivier op een rots. Het is een mooi dorp, en staat vol met hotels en restaurants die bijna allemaal gesloten zijn. Aan het onkruid en de vervallen staat is deze sluiting niet seizoensgebonden. Het komt allemaal een beetje ‘doods’ over.

Maar het café serveerde flammenkuche. Ik heb er 2 genomen en ze waren heerlijk. Morgen weer!

Sprak een in plastic gehulde man. Ik was bijna in Daun en het pad ging naar beneden, hij klom omhoog. Dat  plastic van hem was een beetje overdreven, het regende af en toe, motregen of iets meer. Maar die zon? Die was er (bijna) niet vandaag.

De site zei dat het ‘schwer’  zou worden vandaag: ‘een lange wandeling door een woud over de hoogste hoogten van de Vulkaaneifel’, maar vooral in het begin liep ik over een breed bospad. Ik heb geklokt: 3 uur in het bos: geen mens gezien, wel een hert en twee eekhoorns en geen auto gehoord.

Na die 3 uur kwam ik in Neroth aan, de hoogste tijd voor een kopje koffie. Er was 1 hotel restaurant open, met een droevige man achter de balie die me de Karte gaf, waar geen broodje kaas op stond maar heerlijke gerechten tegen dito prijzen. Maar  ik kwam voor een kopje koffie, helaas…. niet voor  een uitgebreide lunch. (Moest tenslotte die Kopf nog op).

In het restaurant zat nog een wandelaarster met een hond. We bespraken onze twijfels of we die Kopf wel op zouden gaan, het was een steil pad en wie weet zou het hard gaan regenen.

Ik besloot een stuk over de weg te gaan en het steile pad over te slaan. Maar toen ik op die weg liep stond daar dat bordje: ‘zuwege Eifelsteig. Ik besloot toch maar naar ‘de top’ te gaan.

Met de steilheid viel het (soms) wel mee en af en toe scheen er wat zon door de wolken.

Om weer van de Kopf af te komen moest ik via deze brug over een moerasachtig gebied (de brug gaat buiten de foto nog een stukje door)

Op het bord staat:   15 km naar Gerolstein en  9 km naar Daun. Het had daar een prachtig uitzicht kunnen zijn. Maar ik was daar duidelijk over de helft.

Daar dacht ik dat ik er bijna was. Leider… door alle regen zijn sommige paden onbegaanbaar en was er een omleiding (altijd fijn na 23 km lopen).

In Daun heb ik weer lang gezocht naar een restaurant met duits eten. Tijdens deze wandeling realiseerde ik me dat het in Nederland ook bijna  onmogelijk is Nederlands eten (en wat is dat trouwens?) te  vinden. Ik geloof dat de lonely planet poffertjes, pannekoeken en de Chinees (‘real indonesian’) adviseert.

En omdat ik een hotel voorbij (weer 2 km erbij) Daun had gereserveerd besloot ik daar in de buurt te gaan eten.

Het is gelukt: een soort knodel, met een heerlijke groene salade, ohne saus!

En mijn kamer heeft een piepklein balkon, waar ik nog heerlijk op heb gezeten en zag hoe de avond over de bossen viel.

4 weken geleden  liep ik in 5 dagen van Schleiden naar Gerolstein (Geen blog van gemaakt, ik had gewoon even  geen zin). Nu  ga ik weer voluit.

Die laatste dag was het bloedheet, maar omdat de bakkers hier al vroeg open zijn ( wat is vroeg? In Blankenheim is dat 5 uur) kon ik om 6 uur met lopen beginnen.

Die dag ging door een prachtig landschap. Met opmerkelijke ontmoetingen. Halverwege passeerde mij een Duits stel, duidelijk wandelaars, dacht ik. En zo zie je maar weer, gedachteloos liep ik achter ze aan, en gedachteloos liepen we verkeerd.

En een stuk verder:

Dit kruis wordt herhaaldelijk beklad met nazi tekens en -kreten. En dan ook telkens weer schoongemaakt. Op het bordje erachter staat een krantenartikel hierover. En daarboven op de paal het teken van de Eifelsteig. Ganz praktisch!

Vlak voor Gerolstein stond een man naast het pad te plassen. Eerst wachtte ik nog even (om hem passerende niet in verlegenheid te brengen) maar omdat het nogal lang duurde liep ik toch maar door. Vlakbij was een zitje (tafeltje, stoelen, een vrieskist enz) en een chagrijnig kijkende vrouw (ze leek me niet gelukkig). Tot besluit schudde de man nog even, wat bij mij de reactie opriep ‘welja schud maar ns lekker uit’ waarop de man me in het Nederlands antwoordde (iets van schoon water). Hij paste wel bij die mevrouw en dat zitje.

Een uur later ging het pad over een camping en stond daar een  bankje. Verderop zat een jong echtpaar met een klein kindje te picknicken. Moeder stuurde het kindje met een emmertje met stukjes watermeloen naar me. Zo lief (want het was warm) en ook weer Nederlanders!

Als slot van die dag kwam daar dus die rots. Ik had hem kunnen laten, maar ja ik wilde het natuurlijk weer helemaal doen. Inmiddels had een jonge Duitse vrouw zich bij me aangesloten en samen volgden we het pad naar boven. Het uitzicht was mooi, (zie ganz oben). Maar omdat er aan de andere kant van die rots ook een weg naar bijna boven ging (de rots is hier letterlijk een toeristisch hoogtepunt) was het druk daar boven en waren de tekens verdwenen. (Als souvenir gepakt?) Gelukkig liepen daar twee mannen, ook op zoek. En gevieren vonden we de weg naar beneden en naar een terras (leider geen foto). Ik was die dag rond 5 uur erg blij daar op dat terras).

En nu ben ik weer terug in Gerolstein, het is nog 1 week lopen en dan hoop ik in Trier aan te komen en zit de Eifelsteig (van Aken naar Trier) er op.

En de koffie die bij het suikerzakje hoort. En kijk daar links: saus! In deze contreien eet men dus niets zonder saus. Vorige keer bestelde ik ergens een omelet met cantharellen (kan zo lijkt me niets mee fout gaan) had men dwars over de cantharellen een breed spoor van saus gespoten. En nu, hier in Gerolstein, waar alleen maar Grieks, kroatisch of Italiaans gegeten kan worden …. und nur mit fleisch, nur mit viel fleisch, heb ik bij een Turkse Italiaan (er stond ook borek op het menu) een pizza besteld. Vlak voor het opdienen passeerde een man met een pizzadoos het terras waar ik zat. Hij ging achterom de keuken ik en ik besloot hier verder niet over na te denken. Maar goed die pizza …..ja! Werd ook met vette knoflooksaus geserveerd (gelukkig apart in een kommetje).

Gerolstein is dus niet echt een culinarisch hoogtepunt, ik heb het hotel geraadpleegd, ‘morgen in Daun’ daar schijn je goed te kunnen eten. Maar ja, dan is het maandag, heb je dat weer, is alles dicht.

Ik zie wel.

Gisteren, 19 juni ben ik met de trein naar Londonderry geweest. Typisch een plaats voor (maximaal) een dag.

Het station ligt aan de overkant van de Foyle. De oevers zijn met deze brug verbonden.

Net als in Belfast waan je je in Derry veel meer in Groot Brittannië dan in Dublin. Hier staan nog veel grote macht uitstralende gebouwen. (En in dit stadhuis staat een enorm wit marmeren beeld van koningin Victoria).

Maar de foto gaat naar de kerk:

Deze kerk hing ook vol met gewaden en vlaggen.

De grote attractie hier is over de oude muren te lopen, dat was heerlijk, maar (als je voor alles veel tijd neemt) heb je dat in 1,5 uur wel gedaan.

Daar beneden  ligt de straat waar in 1972 het drama van Bloody Sunday plaats vond. Geschiedenis is hier nooit ver weg en komt in de tijd steeds dichter bij.

Dus besloot ik ook nog even daar te gaan kijken.

Op die dag werd naar het gemeentehuis een demonstratie gehouden die bloedig werd neergeslagen door Britse soldaten. 14 (vaak nog jonge en onschuldige) betogers werden hierbij gedood. De straat waar het plaatsvond is 1 grote herdenkingsplek. Talloze monumenten, weer een museum, weer rondleidingen, enz.

Van de kerk kozen alleen degenen die in de wijk, bij de mensen werkten partij, deze pastoor zwaait met een zakdoek om een ambulance te wenken.

Vandaag, 20 juni ben ik heerlijk naar de botanische tuin geweest waar deze jaloersmakende kamerlinde staat.

Op het terrein van de botanische tuin staat ook het Ulstermuseum. Hier is een aparte afdeling over de muurschilderingen, dit blijkt in Ierland een oude traditie te zijn, hier in Belfast door de protestanten begonnen. De universiteit heeft vanaf het begin van de politieke (‘troubles’) schilderingen,  deze geïnventariseerd en de tentoonstelling toont de  ontwikkeling ervan.

Even een ander perspectief Ik moet eerlijk zeggen dat de confrontatie met alle geweld van de laatste 2 dagen; de muren, de verhalen, de foto’s voor me heftig is. Zo gewelddadig, zo dichtbij. Eergisteren ging ik even het museum over O’Connel in (1 van de oprichters van de arbeidersbeweging) en liep daar hop tegen een vitrine met een mitrailleur  aan. Ik dronk een kop koffie, zit er een man aan het tafeltje naast me te vertellen over een carbom.

Wat een geschiedenis van onderdrukking en geweld heeft dit land achter de rug. Het museum gaf me overzicht en wat rust.

Terug naar het centrum lopend nog een laatste muurschildering. Pas een paar jaar oud met een afbeelding van een familie die zich de laatste eeuw (1e Wereldoorlog, onafhankelijkheidsstrijd, de troubles) voor vrede heeft ingezet.

De cirkel is rond, van het lied voor Molly uit de Ulysses in Dublin naar de rozentuin in de botanische tuin in Belfast.

Maandag 17 juni Gisteren op ‘normale’ manier hier aangekomen. Alsof je met de trein van Utrecht naar Eindhoven gaat. Ik ben nu in Nrd Ierland, dat bij Engeland hoort, maar behalve dat ik nu alles in Engelse ponden moet betalen merk je er dus niets van. Geen grensovergang, geen douane, gewoon uit de trein stappen en met de andere passagiers het station verlaten.

‘sMiddags wat door de stad gelopen. Heel veel winkels staan leeg en met de luiken dicht geeft dat een luguber beeld.

Er is wel een nieuw winkelcentrum met alle winkels en fastfood zaken die ook bij ons zijn. Ik zie hier veel dikke mensen en besluit alweer….streng op mijn eten te gaan letten.

Dinsdag 18 juni vandaag bijna de hele dag in west Belfast rondgelopen, de wijk van de Ira, Sinn Fein. Het is al weer een hele tijd geleden dat hier de onlusten waren maar ‘the Troubles’ leeft nog steeds.

Deze muur staat om de plek waar de gebouwen van het Britse leger stonden en van waaruit geschoten werd op de protesteerders die op de Falls road liepen. Op een gegeven moment was de hele wijk met muren omgeven. Gedeeltes van die muren staan er nog steeds.

Zo ongeveer iedere groep heeft zijn eigen herdenkingsplaats. En dan is er vaak ook op elke plaats waar iemand gedood werd een plaquette of schildering op de muur.

En zoveel, zoveel.

Deze man heeft 12 jaar in de gevangenis gezeten. Zijn hele familie was bij de onlusten betrokken. Nu geeft hij samen met ex loyalisten voorlichting op scholen.

Ik vraag me in dit soort situaties altijd af wat ik gedaan zou hebben als ik daar toen woonde, ongeacht of ik katholiek, protestant of Engelse militair zou zijn geweest. Wat heb ik toch niets op dat gebied meegemaakt, wat leven wij toch in een luxe, een luxe die ik me vaak niet realiseer.

Bobby Sands is een van de bekendste Ira leden, hij stierf als gevolg van een hongerstaking in 1981. 1981…..toen was ik 28. Vaag herinner ik me uit die tijd de gebeurtenissen in Nrd Ierland. Vooral dominee Paisley. Ik was toen met hele andere dingen bezig. Later kwamen er documentaires en films, die herinner ik me nog wel. En vorige maand zond de vpro een prachtige serie uit over The Troubles.

Miriam Daly hoorde bij een pacifistisch-socialistische groep.

Nugent weigerde gevangeniskleren te dragen en hield zich met een deken warm.

Ik ben op zoek gegaan naar een muurschildering ter nagedachtenis van de vrouwen. Zou op deze plek moeten zijn. En is waarschijnlijk dus overgeschilderd. In de wijk is er veel nieuwbouw, omdat er alweer lang geleden veel huizen bij de onlusten beschadigd werden en omdat wat er nog stond klein, oud en verkrot was (er staan nog wel erbarmelijke huisjes).

( Plastic bloemen zijn erg populair hier. Zelfs bij de huizen eergisteren op weg naar de botanische tuin in Dublin zag ik heggen van plastic)

Het zal nog jaren duren eer de wonden van de Troubles geheeld zijn. (En laten we hopen dat ze helen)

En de schilderingen vergaan zijn.

Zondag 16 juni this is the day

In de National Galery werd een rondleiding georganiseerd langs schilderijen die de tijd van Ulysses afbeelden. Omdat ik er wat eerder was kon ik er heerlijk nog wat andere werken bekijken.

Tja, omdat het Bloomsday is zijn veel mensen verkleed als Bloom of Molly zijn vrouw. Het belangrijkste is het strooien hoedje van Bloom.

Voorlezen, voorlezen…..bij elk schilderij werd een bijpassend fragment uit Ulysses voorgelezen.

Deze drogisterij is nog helemaal zoals hij er rond 1905 uitzag. Vooraan ligt de zeep die Bloom voor Molly zijn vrouw moet kopen.

Het was erg druk in het piep kleine winkeltje. Naast de verkoop is het vooral de bedoeling dat ieder zijn of haar favoriete passage voorleest. (Max 3 minuten tijd)

’s Middags heb ik wat door de stad gewandeld. En natuurlijk ‘viert’ lang niet iedereen Bloomsday, in tegendeel. Maar het is erg leuk te zien dat jong en oud, gewoon en snob deze dag vieren.

En ’s avonds was er dan als afsluiting een straattoneel voorstelling, weer uitgevoerd door jong en oud.

Een van de mooie aspecten van het boek is dat het over gewone, arme mensen gaat. Die allemaal in hun waarde worden beschreven. Mensen van vlees en bloed. Leonard Bloom is een gewone scharrelaar en hij probeert zowel materieel als geestelijk zijn hoofd boven water te houden in het Dublin van 1905. Zijn problemen: overspel, het verdriet om een jong gestorven kind, geld en de ‘grotere’ problemen: racisme, identiteit, nationalisme, onderdrukking (de katholieke kerk, Engeland), prostitutie, alcoholisme, ze worden allemaal op die ene dag, 16 juni beschreven…..maar dan wel in 800 bladzijden.

En na dat toneel hadden zowel mijn voeten, (ik heb de bus teruggenomen) als ik zelf het wel helemaal gehad.

Dit schilderij is gemaakt door J.B. Yeats, (broer van W.B. Yeats) Hij is een tijdgenoot van Joyce, hij woonde ook in Dublin en heeft hier een zwemwedstrijd in de Liffey geschilderd.

Zaterdag 17 juni

Vandaag ben ik naar de botanische tuin en het kerkhof… geweest. Het was een uur lopen en de omgeving werd steeds armer. Zie je in het centrum erg veel daklozen, bedelaars (in tentjes, slaapzakken, op karton) nu liep ik door straten waar gedeald werd. Ierland is een arm land met grote klassenverschillen.

De botanische tuin is enorm groot, het is hier heerlijk wandelen.

Glasvenir kerkhof

Een bijzonder kerkhof! Op een dergelijk was ik nog nooit. Hier liggen veel beroemdheden uit de Ierse onafhankelijkheidsstrijd en ik denk dat er ook veel Amerikanen komen om naar een voorouders te zoeken.

Daarom is er een enorm visitors centrum met een prachtig restaurant, een museum, een grote winkel (met alles wat in een museumwinkel te koop is), rondleidingen en een informatiecentrum.

Odysseus reist naar ‘het land van de doden’ om van Tiresias te leren hoe hij weer terug naar Ithaca kan en ook Bloom bezoekt in het hoofdstuk ‘Hades’ het rijk der doden: zijn vriend Paddy Dignam wordt er begraven en ondertussen mijmert hij over sterven, piekert hij erover hoe hij weer naar huis kan en denkt (altijd praktisch!) over telefoonlijnen.

Op het kerkhof is in het kader van Bloomsday dus een tentoonstelling over Joyce en het boek. Zondag wordt hier de begrafenis ‘nagespeeld’.

Ik heb er wat rondgekeken en het graf van Brendan Behan bezocht, dichter, revolutionair en alcoholist. Op zijn graf stonden glazen met bier.

Alcohol…. wat wordt er hier veel gedronken. De combinatie van alcohol met het nog strenge katholieke geloof (om de honderd meter zie je hier een kerk) lijkt me fataal.

Via Ecclesstreet (waar het woonhuis van Bloom stond) terug naar het centrum gelopen en diverse plekken uit het boek bezocht. Er is veel veranderd en nauwelijks iets echt bewaard gebleven, maar zo’n tocht geeft wel een mooie niet-toeristisch beeld van de stad. (Ik heb nog niet 1 toeristisch highlight gezien).

Dit keer met geschoolde opera zangers die liederen zongen die in het boek voorkomen. Zoals ‘The last rose of summer’ en duetten uit Don Giovanni en Carmen.

Vrijdag 14 juni

De Ulysses correspondeert met de Odyssee van Homerus (die een tocht van 40 jaar over de zee maakt) en het is mooi weer vandaag, dus wandel ik 14 km langs de kust naar Sandycove Tower, waar Joyce woonde en waar het eerste hoofdstuk van het boek afspeelt.

Ik weet niet meer precies waarom ik het boek ben gaan lezen, ik denk dat het op mijn lijstje ‘nog te lezen maar wel met begeleiding’ staat, een lijstje met boeken die moeilijk zijn en die ik heel graag wil lezen. Vorig jaar geleden was een kroonjaar en werden er veel activiteiten rondom het boek, zoals een hovo cursus en een podcast serie waarin het hele boek door Ierse en Engelse schrijvers werd voorgelezen, georganiseerd.

Langs de hele Ierse kust staan dit soort torens, gebouwd om de troepen van Napoleon tegen te houden.

Dus kocht ik het boek vorig jaar (in het Engels…) en begon te lezen. De eerste twee hoofdstukken lazen prettig, van het derde begreep ik weinig. Dus kocht ik de Nederlandse vertaling, dit hielp niet echt.

Gelukkig was er de podcastserie, en tot mijn plezier was er via internet een bijbehorende uitleg, verklaring, enz.

En toen kwam ook de hovo cursus nog. Daar werd nauwelijks (!) iets uitgelegd, maar hebben we veel naar het voorlezen van stukken tekst en naar muziek geluisterd (de muziek speelt ook een grote rol in het boek, van smartlappen, ballades tot opera’s)

Ik heb me met behulp van dit alles het boek doorgeworsteld.

Toen het uit was, had ik ook echt het gevoel er ‘ klaar’ mee te zijn, dwz het boek is uit. Had ik het helemaal doorgronden? Begreep ik alles? Zag ik de structuur? De symboliek? Nee, ik ben (nog steeds) een beginnelinge.

Er lijkt weinig in het boek te gebeuren, maar de pagina’s bevatten alles van het leven. Het boek beschrijft de gebeurtenissen op 1 dag in Dublin, een beschrijving vooral door wat zich afspeelt in het leven en het bewustzijn van twee mannen: Leonard Bloom en Stephen Dedalus en een vrouw: Molly Bloom.

En het boek ging voor me leven, de inhoud ging voor me leven. Ik kreeg een band met het boek. We spraken met elkaar.

Dat was een jaar geleden.

En toen ik gisteren met de bus aankwam en over de brug over de rivier de Liffy reed, dacht ik meteen ‘Ja, hier dwarrelde het papiertje uit de hand van Bloom de rivier in’.

Alles uit het boek kwam terug, het ging ahw weer leven. En ik dacht: dat boek moet ik toch weer gaan lezen……..

Met het gevoel een nacht te hebben overgeslagen zit ik nu, plaatselijke tijd 5 uur in mijn hotelkamer. En dat gevoel klopt wel. Om 3 uur vannacht opgestaan, met de trein van 4.10 uur vertrokken, 2 uur wachten op Schiphol en om kwart over 8 met een uur tijdsverschil in Dublin aangekomen. Het plensde (verleden tijd! Nu schijnt de zon, voor hoe lang…..), maar gelukkig heb ik mijn lange regenjas aan dus kan ik rustig door de stad lopen.

Het doel van deze reis is James Joyce, preciezer: Bloomsday, a.s. zondag 16 juni.

Bloomsday is gebaseerd op het boek Ulysses (geschreven door James Joyce). Dit boek is een beschrijving van 1 dag (16 juni 1904) uit het leven van Leopold Bloom. Deze datum is Bloomsday geworden en rond die dag wordt het Bloomsdayfestival gehouden.

Er is hier van alles: van lezingen, discussiebijeenkomsten, films, toneel- en zangvoorstellingen en voorleesmarathons tot verkleedpartijen op 16 juni. (Kom daar maar eens om in Nederland) Ik heb alweer een tijd geleden kaartjes voor 4 voorstellingen gekocht (elke dag 1) en ga tussendoor naar nog wat andere dingen.

Vandaag ben ik naar het James Joyce museum geweest, heb de liederen voorstelling bijgewoond, wandelde wat door de stad en zit nu dus op mijn hotelkamer en schrijf aan dit blog.

Intermezzo

Toen bleek mijn telefoon bijna leeg te zijn. Een converteren….op naar de Tesco aan de overkant, die verwees me naar de Spar verderop, die verwees me naar de Tesco weer verderop. De bediende daar wist geen technical shop in de buurt. Bij het naar buitenbaan viel mijn oog op de winkel aan de overkant: ‘Your technical shop’. 

Ik heb nu dus een converter (en thuis nog 2)

Vlakbij het hotel is st Stephen’s Greenpark, het grootste park in Dublin. En nu de zon nog steeds schijnt heerlijk om nog even door te wandelen.

Het park staat vol met beelden van mensen die een rol speelden in de diverse opstanden. Tijdens de paasopstand van 1916 verschansten de opstandelingen zich o.a. in het park.

‘Died not for flag, nor King, nor Emperor

But for a dream born in a herdsman’s shed

And for the secret Scripture of the poor.’

Nu is het er vredig.

En de hoogste tijd om te gaan slapen.